katrankara

"vade"

2012-01-27T09:05:00.005+02:00

Bu kadar rahat konuşulunca,

daha da derine iner sözün hasarı..

Değişen hiç bir şey yok mu?

- Yok

Hiç mi?

- Hiç.

" Alemin küfre göre, hem başı hem sonu hiç.. 'iki hiç' arasında varlık olur mu ki hiç?"

34/Bağışlanmış Hüzün

2012-01-22T00:41:00.000+02:00

Bir kadeh rakı hazırlayıp kanepeye uzandı. Televizyonu açtı. Çoğu kanalda kimisi canlı, kimisi banttan yayımlanan kadın programları vardı. Müzik kanallarını dolaştı, dinleyebileceği bir şey bulamadı. Kapatsa kendini dinlemeye tahammül edemezdi. Sevdiği hiç bir kaseti, CD'yi koyamazdı müzik setine. Söz de, müzik de kanıyordu çünkü. Nereye baksa, neyi duysa, neye dokunsa, neyi düşünse kanıyordu, bir insanın kalbi kanarsa aklı da akıl olmaktan çıkar mıydı? Radyodaki anonslar geldi aklına. Kanamalı bir hasta için kan aranırdı. Kan grubu bildirilirdi ama hastanın neresinden kanadığı söylenmezdi. Kan ve akıl kanamasının kan grubu var mıydı? El yordamıyla buldu kumandayı, bastı ve televizyonu kapattı. Uyku bastırıyordu. Kadehini bitirmeden gözleri kapandı.

İhtimalin heyecanı, bilinebilir olanın güveninden daha mı ağır basıyordu? Mutlu muydu Mutsuz olmasını ister miydi?

acıkınca

ya da gelince uykusu

mırıltısıyla bir kedi

duru bir ırmak gibi

akar hayatımıza

sevgili

kimin kabusu

yatağından çıkan su

manzara geçerken güzel

aşka özenle asılan peyzaj

iz bırakır

taşınınca bir başka duvara

gittiğin yollara

dallara

hatıralarını bağlama

çiçekleri tozar

direği sızlar burnumun

sevgili

ağlama

al git

şehla yürüyüşünü

yaz deme

kış deme

üşürüm deme

aylardan baharsa

ay doğarsa

hiç bir şey deme

bu senin

kuşlardan önce kalkan yüzündür

al git

sevgili

aşk bağışlanmış hüzündür

33

2012-01-20T09:25:00.002+02:00

Ciğerlerini yırtar gibi öksürdü soğuk yemişti ruhu... Birbirine girift olmuş, kurumuş, çatlamış dudaklarını açınca hissetti boğazını delip geçen üst solunum yolu acısını... İzmarit ve kadeh eskisi dudakları küfre sarılmıştı onca zamandır ve ensesi yine soğuk bir bozkır akşamına teslim olmadan tüm ıslaklığıyla yastığa boğulmuştu... Parmak uçlarına kadar yorgun, saç diplerine kadar ziyan bir gecenin hangi köründeydi kim bilir? Yoklayıp sakallarını düşünmek isterken unutmuştu bir jilet yardımı ile onları en derinden yok ettiğini...

Öksürüğün bıçakladığı geceyi hep yanında duran bir bardak su ile yumuşatmak için eğildiğinde yüzyıllardır çektiği sancıyı yine hissetti belinin tam da orta yerinde!! Ne yudum kalmıştı ne de yumuşatacak her hangi bir düş! Teyemmüm etti tüm bildiği küfürlerle... Gözlerini diktiğinde tavana, artık çok geçti kanepede başlayıp yatağa uzanan sefil uykusu için..

Duyuyordu içerideki saatin tiktaklarını fakat gidip kaç olduğuna bakmak hiç işine gelmiyordu! Hatta gereksiz olduğunu düşündüğünde gülümsedi kendince! Üç ya da beş ne değişir ki? Mundar olmuş bir gecenin çetelesi değilmidir saatin koşturmasında dönen? Sanki yarın herhangi bir dün ya da bugünden farklı mı olacaktı? Sahi ne yapmıştı tüm dünleri, yarın dediğinde kendini umuda boyayıp yollara seren bir fahişe değilmiydi? Tüm dünlerin düşünüşü ile öksürüğü boğup öldürdü ensesinde ıslanan yastıkla!

Kanayan boyalı yarınları bir peçete ile yokladı usulca.. Karanlığın gergefinden yine de seçmişti tam da karşısında duran kitaplığın içinden o kitabı! İçi de adı da siyahtı! ve ezbere bildiği onca sayfanın arasından öksürükler ile uykusunu besmelesiz kesen rüya ile o adını aldığı hatta bir yerde isim babası olan sayfanın ortasına daldı kımıldamadan! Buz kesmişti odayı, çatlamış dudakları ezbere sayıklamaya başladı, oysa gözleri açık! Bir tasvire koyuldu kendince, bir mektup ile hiç bilinmeyen bir adrese daha önce yolladığı, bir kağıt parçasında yazamadıklarını... Simsiyah bir geceydi, masmavi bir denizdi, bembeyaz bir gemiydi... Tüm bu yazılanlar tabiri imkansız bir rüyaydı! Rüya, bir isim, bir yaşanmışlık, bir imkansızlık, bir varoluş, bir düş, bir yarın, bir ses, bir sancı, bir özlem, bir keşke, bir............

32

2012-01-18T19:16:00.002+02:00

Yaşadıkların, kartopu oynamayı andırır.

Yüzünü de gülümsetir ellerini de dondurur.

Hatta bazen; ancak sırılsıklam olunca anlarsın

yakın geçmişte ne kadar gülümsediğini..

Islaklığın yanına kalır kar

Usul adımlarla

Bir daha ki gülümsemene kadar!

Yaşadıkların, yanındaki koltukta sürekli değişen yüzlerle

Çıkılan yolculuğu andırır.

Bazen için içine sığmaz yolun bitmesini beklerken

Bazen de alnın kızarır, cama vurulup eskimekten!

Yaşadıkların, para yetiştiremediğin arsız bir müzik kutusunu andırır.

Bazen en hassosundan çalar

İç organlarına inat!

Bazen de alışmak için

Yastıklara kendini boğdurduğun

Ağır aksak!

Kıvamlı!

Yalnızlık makamını...

Aslında yaşadıkların, yaşacayacaklarının habercisi,

Hep gülümseyerek çekilecek değil ya fotoğraf kareleri...

31

2012-01-16T19:51:00.003+02:00

"Benerci kendini niçin öldürdü?"

Birinci kısım-Birinci bap

...Dikine müstakil bir apartmanın

En üst katında

dört köşe bir oda

perdesiz pencereler

pencerenin dışında yıldızlı geceler

Genç adam

alnını dayamış cama.

ben, romanın muharriri

diyorum ki genç adama:

-Delikanlım!

iyi bak yıldızlara,

onları belki bir daha göremezsin.

belki bir daha

yıldızların ışığında

kollarını ufuklar gibi açıp geremezsin

Delikanlım!

senin kafanın içi

yıldızlı karanlıklar kadar

güzel, korkunç, kudretli ve iyidir.

yıldızlar ve senin kafan

kainatın en mükemmel şeyidir.

Delikanlım!

Sen ki,

ya bir köşe başında

kan sızarak kaşından

gebereceksin,

ya da bir dar ağacında can vereceksin

iyi bak yıldızlara

onları göremezsin belki bir daha...

Delikanlım!

belki beni anladın

belki anlamadın,

kesiyorum sözümü.

İşte kapı açıldı

geldi beklenen kadın.

- BEKLETTİM Mİ?

- "ÇOK"

ama zarar yok...

Kadın yakaladı adamı

elinden.

Genç adam

yakaladı kadını belinden

bir yumrukta kırdı camı

oturdular pencerenin içine

sarktı ayakları gecenin içine

ışıklı bir deniz dibi gibi

başlarında, sağda, solda gece yanıyor.

ayakları karanlık boşluklara sallanıyor.

sallanıyor ayakları...

...dudakları...

sevmek mükemmel iş delikanlım

sev bakalım...

mademki kafanda ışıklı bir gece var

benden izin sana

seeeev!

sevebildiğin kadar...

Nazım Hikmet

(1932)

30

2012-01-15T13:21:00.003+02:00

Vanitas vanitatum sed omnia vanitas.*

*Nafilenin nafilesi, her şey nafile.

29

2012-01-12T16:37:00.000+02:00

...

Bütün dargeçitlerin

Tomurcuk kokuların
Tertemiz sabahını müjdeleyen
Bir çift kanat olamadım ey yar!
Son yediğim kirazın
Aha şuramda tadı,
Dilimin ucuna gelen sözlerim gibi
Tanrıya selam söyle benden
İsa'yı bile sattılar ey yar
Hiçbir suç ortağı yok
Oysa benim suç ortağım, sensin ey yar!

Tıkanmış bir boğazın tıknefes söylemlerinde
Seni sevdiğimi söylediysem;
O kadar da kısık sesle değil...

28

2012-01-10T21:53:00.002+02:00

Aslında balığı öldüren

yutmaya çalıştığı yemin içinde gizli olan iğne değil,

haybeden kendi kendine verdiği endişe!

belki de denizi özleme endişesi...özlenir be!

27/Aylak Adam

2012-01-09T00:30:00.005+02:00

...sen ne yaptın?

-Ben uzandım, okudum.

-Ah ne iyi! İmreniyorum senin yaşamana. Bereket arada seni düşündükçe içimin ısınması var. Sen ne okuyorsun?

-The Naked and the Dead.

-Hiç duymadım.

-Bitirince sana veririm. O da bir savaştan bahsediyor, yeryüzündeki bir savaştan... Demek arada beni düşünüyorsun?

-Evet.

-Beni çok düşünmeni istemem.

-Nedenmiş o! Düşünmeden edemem, biliyorsun, seni seviyorum ben.

Sigarasını küllüğe bastırdı. "Nasıl kolayca söyleyiveriyor bunu. Sevmek! Kelimelere herkes kendine göre bir anlam, bir değer veriyor galiba. Bu değerler aynı olmadıkça iki kişi iki ayrı dil konuşuyorlarmış gibi olmuyor mu?"

"Eve gelirken on paket sigarayla bir deste kibrit aldı. Odasının ışığını yaktı. Elindekileri karyolanın altına, boş bavula koydu. Çevresine bakındı. yoktu. Oturma odasını da aradı. Orada da yoktu. Bunca lüzumsuz eşya vardı da, neden en gereken, bir sigara küllüğü yoktu. Kadınlar da böyleydi. Dünyada gereğinden çok kadın vardı ama, yalnız bir teki yoktu. "

"- Ya içmediğin zamanlar

-O zaman ararım.

-Hep arayacaksın sen. Ya resim, ya kitap...

-Tutamak sorunu. İnsanın bir tutamağı olmalı.

-Anlamadım.

-Tutamak sorunu dedim. Dünyada hepimiz, sallantılı korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamakalar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur, kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez. Kağızman köylerinden birinde bir çift öküzüne tutunan bir adam tanıdım... Daha gülünçleri de vardır. Ben, toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü göreli beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum: Gerçek sevgiyi! Bir kadın. Birbirimize yeteceğimiz, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın!

"O gece karsız-yağmursuz bir yürüyüşten sonra eve dönüp odasındaki ışığı yakınca yine resmine baktı.(Ayıktı. Yılbaşı gecesinden beri içmiyordu. Bol dumanlı meyhaneden hindi dolması yüzünden kaçmıştı. Sıkıştıkça içkinin kurtarıcılığına dek düştüğü için hep kendinden utanırdı.) Ertesi gün sıkıcı bir sabaha başlayacaktı. Kim bilir, iç sıkıntısı olmasa, belki insanlar işe gitmeyi unuturlardı. "iş avutur" derdi babası. O böyle avuntu istemiyordu. Bir örnek yazılar yazmak, bir örnek dersler vermek, bir örnek çekiç sallamaktı onların iş dedikleri. Kornasını ötekilerden başka öttüren şoför, çekicini başka ahenkle sallayan bir demirci bile ikinci gün kendi kendini tekrarlıyordu. Yaşamanın amacı alışkanlıktı, rahatlıktı. Çoğunluk çabadan yenilikten korkuyordu. Ne kolaydı onlara uymak! Gündüzleri bir okulda ders verir, geceleri sessiz, güzel kadınlarla yatardı istese. Çabasız. Ama biliyordu: Yetinmeyecekti. Başka şeyler gerekti. Güçlüğü umutsuzca zorlamak bile güzeldi. Duvardaki şu resmin nasıl yapıldığını görmüştü: Islık çalar gibi uzanan dudaklar, kırışan genç alın; uzun, umutsuz, koyu mavi bakışlar. Böylesi gerekti ona. Ama resim yapamazdı. Olsun! Yazacaktı. O gece yatar yatmaz uyudu.

26

2012-01-07T00:07:00.001+02:00

sigarasız geçmezdi tabi...

küçücük cam bölmenin içinden seslendi büfeciye, hocam sen 2 paket ver, kalmayalım öyle dımdızlak dün gece zor geçti sen de kapatmışsın.. ha bir de unutmadan 1 kutu kibrit.

"Televizyona baksana dedi" büfeci, gözleriyle renkleri birbirine geçmiş, bir parmak tozlu, göt kadar ekranı başıyla işaret ederek

Bu kadar katran, sizi çok hasta edebilir diyordu reklam arası çıkan saçmalık; yalnız bu ona hiç bir şey ifade etmeyen gereksiz bir prodüksiyondu!

Kısık sesle söyleniyordu,

"büfeci af buyur dedi" yüzünde dünyanın en anlamamış ifadesiyle

daha bir kararlı vurguladı, içinden söylediğini:

Ya bu kadar "katrankara" dedi?

büfecinin deli misin diye seslenen gözlerinin içine bakarak

Anlamayan; fakat önemsiz bir ifade ile "doğrudur abi" demekle yetindi, kır saçlı büfeci...

Daha para üstünü almadan, ateşledi hemen hediye paketine sarılmamış ilk sigarasını..

Yeni gelen geceyi karşıladı kendince..

Zemherinin elleri kıpkırmızı yaptığı soğukta, çıkan duman soğuğa karışıyordu.. Ne kadar da seviyordu böyle ağız dolusu duman ile konuşmayı... Oysa ortada ne kırmızı bir gece, ne de konuşacak birisi vardı... Olsun dedi, merdivenlere oturduğunda...!

Arkasından geçen ambulansın sireninin sesi çıkmasa da, simsiyah geceyi yaran kırmızı-mavi renkleri ile irkildi... Kırmızı-Mavi, Mavi-Kırmızı.... Hani mavi hani kırmızı?

Böyle ifrit düşüncelerle ambulans kapısının açılmasını izledi ve içinden koşuşturarak inen insanları... İfrit etse de, aklına çift renkli bir düş getirse de, simsiyah gecenin terkisinde alışmalıydı hem soğuğa, hem yalnızlığa, hem de olanlara...

Kabul ederek teslim oldu tüm gördüklerine ve bu teslimiyet çok da farklı bir kelime değildi son dönem yaşadıklarını düşününce... Sadece izleyerek, anlamsızca gözleyerek geçiriyordu vaktini, gözü kapalı olmadığı zamanlarda aklına park edilenleri...

izmariti, saygılı bir topukla ezdikten sonra yine aynı kararlılıkla çıktı az önce götünü soğutan merdivenleri! Bekleme kokuyordu tüm gece, tüm bina, tüm saatler, tüm şehir hatta bu bekleme belki de tüm kıyafetlerine sinecekti...

Kapıdan içeri girdiğinde, sağı-solu-önü-arkası, gözleri hep uzak köşelere ya da duvar diplerine dalan, kaderine ya da inandığı o şey ne ise ona razı olan insanlarla doluydu... Bir an düşündü, hepsinin yüzüne, gözlerinin içine bakmayı denedi en meraklı ifadelerle.. Olabilir miydi acaba bir günlüğüne de olsa başka birisi? Baktı gözlerinin içine dünyaya yeni gelen bir bebeğin şaşkınlığıyla, evet o bir hikaye arıyordu gördüğü her yüzün derinliğinde! Seviyordu belki de gaipten hikayeleri kim bilir? O kalabalık onca hikaye doğuracaktı belki beklemenin ve yalnızlığın üzerini örten battaniye gibi...

zaten ne kadar sürdürebilirdi ki az önce ayracını, kılıç yarası gibi ayırdığı kitabı okumaya? En nihayetinde o da tükenip gitmeyecek miydi bu gecenin zulasında? sonu ucu belli olmayan bir bekleme seansına hangi oyalanma dayanabilirdi? Alışmıştı son dönem beklemeye, o yüzden referansı sağlamdı! tüm geceleri, saniyeleri hesaplarken bir muvakkit gibi kararsızdı...! Belki de çıkarımlarda bulunurdu o boş beleş süreçte, sanki başka bir işi mi vardı? Yokladı iç cebini, yeterince kağıt kalemi vardı çok şükür! tekmil kainatın beklemesinin her türlü çıkarımına yetecek kadar kağıt parçası!

Bunca girift düşünce içerisinde bir çocuk ağlaması ile irkildi! Sesin geldiği yöne doğru yöneldi! çocuk babasının kollarında yaştoplarını pata küte dökerken yere, istem dışı büzüyordu dudaklarını.. Nesi var gibi diye bakan ilk beyaz önlüklüye "düştü" dedi heyecanlı ve korkulu bir ifadeyle seslendi annesi! DÜŞTÜ!

Tekrar çevirdi başını çocuğun sesini duymadan, gözlerini diktiği köşeye... Çocuğun acısını tahayyül etmeye çalışıyordu! Oysa biliyordu hiç bir acı tasavvur ve tahayyül edilemezdi. "Bir insana sığmıyan acı bir başkasına nasıl sığsın ki" bunları düşünürken yine de daha bir üzüldü çocuğa, bende bilirim o acıyı, o kadar yüksek mesafeden düştüm, kan ter içinde kaç gece "ben silemedim yaştoplarımı" el kadar sabi nasıl ağlamasın dedi usulca... ama "düşe" kalka öğrenecek diyerek ekledi feylesof bir ifadeyle! aslında kaçmıştı keyfi, pilavın içinden çıkan taş gibi, haybeden gözlerden akan yaş gibi!

Dolup boşalan kapı önlerine hep bir hikaye arıyordu, gözlerini görebildiği tüm yüzlere dikiyordu ürkek ürkek! Düşündü yine, belki de kendi hikayesini arıyordu o bilinmedik yüzlerde! İtiraf edememek zordu, yine zordu! Peki o genç kızın nesi vardı, o adamın kıra çalan sakalları kim bilir hangi selin tozu? Ya o beyaz önlüklü keşke babasının dediği gibi nöbetli işe girmeseydim diye mi düşünüyordu? sahi iş geldi aklına, izin almış işe de gitmiyordu!

Bunca aylak düşünce içerisindeyken, yine de ilerliyordu zaman! Artık çökmüştü gözlerinin altı, uykusuzluk iyice çıkmıştı zıvanadan, ayrıca topuklarda ezilen izmaritler boy sırasını gözetmeksizin yan yana diziliyordu! Güneşin doğması ile girdiği bina silsilesinde, girip çıkmadığı kapı, göt eskitmediği bank-sandalye kalmamıştı, irili ufaklı tüm yazıları, altı senelik tıp lisansını bir gecede almayı hiç bir uzvuna takmayan bir kayıtsızlıkla okumuştu..

Artık yorulmuştu hava aydınlanırken! Onulmaz yaraları sancıyordu, çöktüğü duvar dibinde kesilmişti nefesi...

Koşa koşa geldi ortadaki tüm beyaz önlüklüler! Hemen müşahede odasına aldılar! Bayılırken hayal meyal hatırlıyordu beyaz önlüklülerin kendi aralarındaki konuşmalarını:

düş kırığı olan hastaya ivedilikle müdahale için

acile gel,

acele gel

hasta yaş topu kaybediyor,

hastayı kaybediyoruz!

25

2012-01-04T12:57:00.002+02:00

"Şaraplar;
Kırık kadehlerde getirilirlermiş...

Anlamak için!
Kim kadehe meraklı
Kim gerçek şarap sever diye..."

Vazgeçince, geçmiş olur..

Yazık olur!

24

2012-01-02T09:35:00.001+02:00

Ne anlatabilmenin iç huzuru ne de anlayabilmenin bünyeye verdiği eşsiz hazzın esamesinin okunmadığı, uzaktan el sallanan, yitik, eksik, yalnız, piç olmuş bir kışın zemheriye çalan soğuğunda, bir fidana benzeyen cümlelerimi yaştopları ile suluyor, fidanları bireysel hatıra ormanına çevirerek olmayan katma değerimi yaratma güdüsüyle yanıp tutuşuyorum! Her ne olursa olsun vıcık yazlara inat kışları tüm yalanlardan arındırıp seviyorum!

Kendimden daha büyük bir kendime taşındığımdan beri var olan, "yerini yadırgama" durumu sürekli yatağımın başucunda, çalışırken masamda, sokakta, ayakkabımı bağlamak için eğildiğim kaldırımlarda, ıslak banklarda, buruşturup attığım sigara paketlerinde, yarısı eksilmiş kadehlerde, yara bantlarında, bir kaç çatalla mundar edilmiş tabaklarda, küfrettiğim sokaklarda, doldukça dolan kalemimde, hıncımı aldığım kağıtlarda adımı sayıklıyor... Bugüne kadar farklı seslerden duyduğum ismimi, ilk defa duymuş gibi dikkat kesiliyorum, gerçekleri kabul etmemde yardımcı olan bağrışmalar gibi!

Aslında nasıl da söz vermiştim kendime son yolculuğa çıkmadan önce yanıma taşıyacağımdan fazlasını almamak için... Yine! bilemeyeceğimden fazlasını aklıma, yaşayamayacağımdan fazlasını heybeme, hissedemeyeceğimden fazlası zulama koymuşum, hepsi veresiye! Hakkını verir, gelip yerine koyarım, iade ederim hayattan tüm bu aldıklarımı diye düşünürken, avuçlarımın içi yanıyor!

Obez bir maymunun iştahıyla yola koyulmak, sanırım insanoğlunun kendine söz geçirememesinin dışa vurumu! Sözün ilmeğini kendime geçiremediğim gibi, bir de bilmediğim o kıyıya ulaşmak için çok uzaklara fırlatmışım habersizce, meğersem o mavi denizin kıyıları gece yarıları ortaya çıkan yanılsamalarmış, beyhude sözcüklerin ıslattığı, kuru laf kalabalıklarının ayakları kestiği, seken taşların suyun üzerinden kaymadığı, sürekli kafa yardığı, "deniz kabuğunun" avuç içinde sıkıldığı, gözlerin hep uzaklara daldığı, korkak-eksik-kararsız ve nihayetinde yazık olan bir geleceğin söz geçmez sahili!

Kötü yola düşmüş tüm masum hisler ve kırk tas suyla temizlenmez aklın içi! Bu kadar zina düşünce, "o kadar yüksekten düşünce", kirli yaşanmışlıklar, küflü yalnızlık ile siyahın üzerinde oluşan lekeler için çamaşır suyu mu kullanmalı? Derimi yırtarcasına yıkıyorum tüm kaygılı düşünceleri ve "verilemeyen kararların" yer aldığı cümleleri, üzerime batan bilinmezliklerden arınmak için!

Sözüm ona "vicdan" sahipleri, "bir başkasının hayatını" yaşıyorken, hangi gökyüzü masmavi, hangi gece simsiyah olabilir, tek perdelik masallardan başka? Bir masala "düşüp" gözlerin gerçekleri inkar etmesi varsıl bir düş tüccarının, düş yerinin iflasıdır! Bu iflasın müsebbihi ise müflisin, düş yeri ortağıdır!

Mürekkebi kurumamış tüm cümleler ezberlenmişken "kulakta küpe" olsun diye afili kağıtlara sarıp sarmalanmışken "biliyorumlar", tüm kelimelerin can çekişerek sararması, kullanmayacağını bile bile hediye alınan küpenin çekmece köşesinde hapsedilmesi, yazılanların yaşanana değil, yaşananların yazılanlara tesirinin en somut göstergesi, oysa değişmemeli kağıtların rengi bir turnusol kağıdı gibi!

Ve hakkını verebilmeli tüm yaşananların, bir bedel ödemeli bazen! Hayat denilen şey, verilen kararların, kurulan cümlelerin, bir dala tutulmanın bazen korkusunun, bazen kaygısının yaşandığı kocaman bir tiyatro sahnesi ve oyun oynanmadan ıslık ya da alkış duyma isteği, korkaklığın, bencilliğin ta kendisi !

Öyle ya da böyle kurulmuş bir sofra, iddiası masanın üzerindekilerden değil, rayihasından, tadından, samimi oluşundan alan.. Tadına bakılası değil doyulası bir sofranın başına oturmuşken sandalyeye yarım göt oturmak da neyin nesi? İki çatal alıp mundar edilecek, çöpe dökülecek bir tabağın masada durması da gereksiz! ve tüm gereksizlerin yeri her zaman şehir çöplüğüyken ve bu susmaların ağzı açık kalınca hep kokacağı belliyken tüm kelimelerin beyhude dinginliği, eriyen karların oluşturduğu vıcık çamurlara benzer!

Şimdi, bir günaydını olup olmayacağı belli olmayan bir sabaha gözlerimi kapatıyor, sesimi kısıyorum.. derin bir uyku hali, hatta sonsuzluğa geçmeye mütecaviz bir göz kapama! yorganların altına saklanma durumu, perdeler çekilmiş, gri sıcak, baş ucu lambam açık, sol yanımda duran defterin sayfalarından kopup gelen çirkin el yazısının, oradan sıçrayıp buraya dökülen tek bilinmeyenli denklemin, sayfalarca çözülmeye çalışılmış; ancak çözülemeyen cevap yolu.. Tek yanlış, tek doğruyu götürmek üzere!

2012

2011-12-29T13:11:00.008+02:00

Harbiden garip şu hayat denilen şey...

Daha dün denecek bir vakitte, bambaşka bir şekilde ve nedenle yılbaşı planları yaparken, boğazımı zehir gibi yakan nedenlerden iptal olan kısacık plan, bambaşka şekilde karşıma çıkıyor...

Evde hatta, odanda oturmuş, saçma salak boşluğa bakıyorken, göbeğini kaşıyıp sessizliği dinlerken, zınk diye odaya girip misafir geliyormuş çabuk gidip şu eksikleri al gel diye giren aile bireyinin suratına bakarsın ya... hatta o an zaman durur, hassiktir ya o da nereden çıktı dersin ya..

İşte o hesap, bankada masamda efendicene kağıtların, telefonların içinde çalışırken, sekizinci kattan gri Ankara günlerine dikiz atarken, siyah istanbula gidiyorsun hadi denince söyleyene içimden ya da dışımdan hiç bir şey hissetmedim... Yaşanan basit bir şey olsa da, ben bu tesadüflere oldum olası anlam yüklerim... Gelişine yaşıyorum, yola çıkıyorum..

Yenilenmeye, kararlara, düşlerim ve düşüncelerime hareket etme arefesinde umarım iyi gelir bu hafta sonu, herkese mutlu seneler şimdiden, yeni yıl dileklerimi yazmıyorum zira Murat Menteş'in "deplasmanda plasebo" şiiri yetiyor tüm dileklerime...

katrankara sana söylüyorum, rakamzen sen anla...

Allahım kaderimde anarşi ve protesto

Antidepresanlar ve içi boş bir gardırop

Ne çok yer kaplıyor mesela Al Paçino

Yardımın gerekiyor Kadıköydeyim stop.

Allahım kaderim bu sentimental ambargo

Alternatif referans potansiyel salvo yok

Sadece klostrofobi, hicran türbülans ve şok

Cariyeler çekilmiş yer altına cumburlop

Allahım kaderimi sen yazdın sen bilirsin

Kalbim oyuncak mı ne, ne kolay kırılıyor?

"Deplasmandır bu dünya" diyor albino şeyhim

Plasebo yutturuyor bana depresif doktor

Allahım kaderimden şikayetçi değilim

Aksine bahtiyarım, evrende bana da rol

Verdiğin için şahsen, Allahım bizler senin

Falsolu kullarınız, n'olur bizden razı ol.

23

2011-12-28T12:22:00.002+02:00

Sözü iki dudak arasına hapsedene,

cevabı belli olana sorulmaz ama..

Madde mi ağır,

mana mı?

(Ağır Roman-1996)

22

2011-12-26T21:47:00.001+02:00

"Özlemek acıyla arka arkayadır; lokomotifle katar gibi.

Ama hangisi ötekini çeker, işte bu belirsizdir"

yüz 1981-Mehmet Eroğlu

sf:407

21

2011-12-25T21:00:00.007+02:00

Bir ayak sesi duymayayım

Kapıya koşuyorum

Gelen sen misin diye

Bir siyah saç görmeyeyim

Yüreğim burkuluyor

Ağlamaklı oluyorum

Her şey bana seni hatırlatıyor

Gökyüzüne baksam

Gözlerinin binlercesini görürüm

Bir rüzgar değse yüzüme

Ellerini düşünmeden edemem

Yaktığım bütün sigaraların dumanları sana benzer

Tadı senden gelir

Yediğim yemişlerin

İçtiğim içkilerin

Ve içimdeki bu dayanılmaz sıkıntı

Bu emsalsiz hüzün

Seni beklediğim içindir

Resmine bakamaz oldum

Uykulardan korkuyorum artık

Utanıyorum odamdaki bütün eşyalardan

Şu sedir hala gelip oturmanı bekliyor

Şu ayna karşısında güzelliğini seyretmeni

Şu kadeh dudaklarına değebilmek için duruyor masada

Ve şu saat geldiğin anda

Durabilir sevincinden

Zaman çıldırabilir

Çünkü benim dünyamda

Ölümsüzlük, seni sevmek demektir.

Bir çocuk doğmayı bekler

Bir ağır hasta ölmeyi

Bitkiler yağmur ve güneşi bekler

Yalnız bir kadın sevilmeyi

Ve düşün ki bir adam

İçinde bütün bekleyenlerin korkusu ve ümidi

Seni bekler

Asılmayı bekleyen bir idam mahkumu gibi

Sen gelinceye kadar

Pencerem kapalı duracak

Rüzgar gelmesin diye

Artık perdeleri açmayacağım

Gün ışığı girmesin diye

Sonra kahrolacağım

Bu karanlıkta, bu derin yalnızlıkta

Ve günlerce gecelerce haykıracağım

Nerdesin diye, Nerdesin diye?

Bir gün bu kapıdan sen gireceksin

Biliyorum

Ergeç bu bekleyişin bir sonu gelecek

Yıllarca sonra

Öldüğüm gün bile gelsen

Bütün bu bekleyişimi ve öldüğümü unutup

Çocuklar gibi sevineceğim

Kalkıp sarılacağım ellerine

Uzun uzun ağlayacağım.

Ümit Yaşar Oğuzcan

20

2011-12-25T00:01:00.004+02:00

Çift kişilik yalnızlığıma karıştığın gün

içim yeşerdi..

Meğer

Sevgisiz sesim soluğum çıkmıyormuş

Ağlamak da yetmiyor

Hoyratça gündüzlere doğup

Ben her gece

Sana ölüyorum!

19/Siyah Makamı

2011-12-23T23:13:00.000+02:00

"Her birimizin hayatına başka bir hakikat hükmeder.

Hayat dediğimiz yumak, önemli önemsiz pek çok hakikatten ve hakikat mi değil mi bilemediğimiz sayısız ayrıntıdan örülü, doğru. Bu yüzden onu bütün enginliğiyle kabullenmek gerekiyor. Hayatı meydana getiren hiçbir uzvu, hareketi, yaşantıyı değersiz görmemek lazım. Eskiden beri böyle düşünürüm. Ama, hayat denen o karmaşanın genellikle bir tek hakikatin hükümranlığında bulunduğunu da öğrendim.

Yalnız, hepimizin hayatında bu belirleyici makam vardır da, onu işgal edenler başka başkadır. Herkesin hayatının bir başka hükümdarı vardır. Herkesin, ufak büyük bütün yaşantılarına, hislerine, tutku ve nefretlerine, hasretlerine, gayretlerine, bütünüyle bugününe yön veren o asli hakikat farklıdır. Herkesin hayatı, başka bir asli hakikatin üzerine kurulduğu için farklıdır. Bazılarının hayatları da benzer hakikatlerin üzerine kurulduklarından pek benzeşirler. Bazıları kendi büyük hakikatlerinin bilincindedir. Bazılarının hayatı onu arayarak geçer..."

"Tarihin sona erdiği günü zihnimde kimbilir kaç defa yeniden yaşadım. Süresini hiç kısaltmadan, hiç toparlamadan. Görenler, düşünüyorum sanmışlardır. Oysa ben yaşıyordum. İnsan dönüp dönüp aynı günü yeniden yaşayamaz mı? Tarih içerisinde mümkün olmuyor. Fakat biz galiba sırf tarih içinde yaşamıyoruz. Her neyse, benim savrulduğum yoksunluk aleminde bu mümkün oluyordu. Dönüp dönüp o günü yeniden yaşıyordum. O sıradaki hislerim, heyecanlarım, sorularımla. Sonunda nereye varacağını bilmeden.

Hep aynı sona varıyordu."

"Aşk insanın dışındadır. Gelir, onun içine girer. Şu ya da bu insanı kucaklar kaldırır. Bir tek aşk vardır. Kocaman ve her yerde. Hastalıklar gibi. Herkesin veremi farklı değildir. Ufak tefek bünye farklarına kanmamak lazım. Bir tane verem var. Gökyüzü dünyanın başka yerlerinde başka türlü mavidir ama bir tanedir. Aşk gökyüzünden gelir. Işıkla. Kuvvet ister. Kuvvetin yoksa, çılgın bir ata binmiş çelimsiz, hasta bir insanın haline düşersin. Sarsıntıdan serseme dönmüş, perişan olmuş, bakar ama görmez..."

18

2011-12-22T20:21:00.000+02:00

Ejderhalar çıkarıyorum

duvar kovuklarından

alevler çıkarıyorum

yağmur karaltılarında

hazin

yürüyorum

uzattım ellerimi

çok uzaklara gitmiş

yıldızları düşürmüş gelirken

yıldızsız kalınca gece

uyunur!

tavanı yok, siyah gök

sırtüstü yere yattım

tavansız göğe düşüyorum

Asaf Halet Çelebi

17

2011-12-21T00:00:00.001+02:00

21 Aralık, yılın en uzun gecesi..

" Şeb'i yeldayı müneccimle muvakkit ne bilir?
Müptela-yı gama sor kim geceler kaç saat"

Yılın en uzun gecesini ne takvim hazırlayanlar ne müneccimler bilir,
gam çekmeye müptela olana sor ki geceler kaç saat?

Boz, bulantılı bir kış gününün ertesi güne kaş göz eden an dilimleri... Aslında hangi ayın, hangi günündeyim ya da saat kaç diye aklımı kemiren soru işaretlerinden kurtulalı çok oldu... Hasbelkader nefes alışlar ile bünyeyi zorlamayacak kısa cümleler kurarken ne takvime gerek kalıyor ne de bir aksesuar olarak duran saate..

Isırılıp bir köşeye bırakılan elmanın sararması hatta çürümesi kadar doğal ne olabilir ki? Her şey kendi doğasına uygun! yitik, eksik ve mağrur! bir cümle içine hapsedilemeyecek ve bu yüzyıla sığmayacak acının tarifi imkansız tasviri...

16

2011-12-20T10:30:00.004+02:00

O kadar yüksek mesafeden,

İnilmez,

düşülür!

Düştüm

Düş'tü..

15/Leke

2011-12-19T10:01:00.000+02:00

...Gidemezdi. Aklına, kalbine, bedenine bu kadar yabancılaşmışken, bir başka kente gidemezdi. Cinayet mahalinden uzaklaşamayan bir katil gibi, kanatıldığı kentten kaçamıyordu. Oysa vurulup da ölemeyen kendisiydi. Güneye gitse ne olacaktı? Bedenini dalgaların kucağına atsa, derinlere atsa... uzakları, başka hayalleri kulaçlayabilir miydi? Kollarından, bacaklarından önce kalbine kramp girerdi , biliyordu. Barlarda yalnız oturmanın , pansiyon odasında çığlık çığlığa uyanıp yapayalnız olduğunu bir kez daha görmenin iyileştirici yanı ne olabilirdi ki? Acının da hakkı verilmeliydi!

...Bu küçük, bu kapalı, bu iki pervane ile serinletilmeye çalışılan mekana, hemen hemen her akşam uğruyor, kimi zaman kapanana kadar içiyordu. Birileriyle konuşmak, başka hayatlara karışmak geçici bir süre de olsa rahatlamasını sağlıyordu. Kendinden söz etmiyor, edemiyordu. Bir başkasının sorunlarına kulak verirken içinde kopan fırtınaların yelkenlerini yırtarcasına indiriyor, azgın sularda çırpınırken masada konuşulanları dinliyor, zaman zaman bir iki cümleyle sohbete katıldığı da oluyordu. Biliyordu yalnızlık paylaşıldıkça çoğalırdı. Bu yüzden de içinde aralıksız kopan fırtınaları kimselere üfleyemiyordu.

... Sağduyulu olmaya çalışmanın yaşadığı acının büyüklüğü karşısında zavallı bir çaba olduğunu anlaması uzun sürmüyor, "bana sığmayan acı bir başkasına nasıl sığsın ki?" diyordu. Kar gibi acı da yolları tutmuştu. Kabul etmeliydi artık, paylaşılmazdı acı da, yalnızlık da! Madem ki tek başınaydı, bir başkasına bulaştırarak kurtulmaya kalkmanın ne alemi vardı? Anka kendi küllerinden doğduğu için Anka değil miydi?

14

2011-12-16T23:05:00.000+02:00

13

2011-12-15T09:36:00.000+02:00

Siyaha boyalı gökyüzü

ne ay, isterim ne yıldız, ne de suni ışık..

varsın bu gece de işler karanlıkta görülsün

ya da

hiç görülmesin ne çıkar?

Sular çekilsin usulca

yakamoz dinlensin tenhada

duyulmamış sesler ortaya çıksın

körebe düşlerin zarfı açılsın

saatler kurulmasın sabaha

kaygılar teker teker kaybolsun

mürekkebin rengi değişsin

altı çizili cümleler kısık sesle okunsun

alaca sabah yitsin!

Kıyametim,

kocaman bir zahmetim

Gecenin ömrü uzasın....

12

2011-12-14T09:50:00.000+02:00

Sesler sözlere, sözler gözlere, gece gündüze inatla yakın!
Açıp okumak, susup anlamak istediğim o kitaba elimi süremiyorum, kitabın mavi ayracını, altı çizili sayfalar yerine mütemadiyen kendime saplıyorum...

"hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim, ikinci defa oynayamam"

11

2011-12-13T09:35:00.001+02:00

Her bir an, eskisini kovalıyor, arkadan kovalayan öndekine hiç yetişemiyor!

Mide bulandıran, çarpık kişisel çözümleme örnekleri günlerin içine sıkışmış üstünkörü bir temizlik ile yerinden çıkmıyor..

Işıkları kapalı, çok odalı bir evde gezinti gibi, her odası sürprize açık.. Işıkları açtıkça duvar diplerine iyice siniyorum! Ne aradığını bilmeden ya da aramaya başladığında çok iyi bilip sonradan aramanın telaşında kaybolmuş bir unutkanlık belki de kim bilir? Odalara feryat figan, tekme tokat dalıyor, güneş girmeyen zihnin, ömrün ışıklarını bir hışımla açıyor, gizlide köşede ne kaldıysa zulada hepsini didik didik ediyorum..

Bazı odaların kapısı o kadar eski ve sıkı kapatılmış ki kırmaya omzum, hatırlamaya fikrim yetmiyor! Soru işareti maymuncuk olmuş, tenhada kalmış her bulduğum yere dürtüyorum... Gelen tıkırtılara dikkat kesildiğimde, birisi olmalı diye düşünüp pişman olduğum tüm yönelmelerimde, geride zarar ziyan, izmarit, yaştopları, küfür ve her satırı çoktan dolmuş bir sayfa bırakıyorum.. Ayak izleri her yerde tanınıyor, bazıları orada kalıplaşmış, bazıları ise çok naif dokunuşlar ile hemencecik uzaklaşmış.. Hassiktir ya bu düşünceler aklıma nereden de bulaşmış? Hayatımın pozunu verir donakalmalarım, hayra alamet olmayan iç çekişler ve hortumu delik gözler... Avuçlarımın arasında kesici, delici, yakıcı, yırtıcı, onlarca soru işareti, hediye paketli ve ileri tarihli cümle.... Memeden kesilmiş bebe bile akıtmaz yaşlarını böyle İçim içimi kemirirken...!

10/Günaydın

2011-12-12T09:33:00.003+02:00

Fiziksel yalnızlık anılara gömer seni!

Çıkmaya çalıştıkça daha bir büyür boğazındaki ağrı, zorlaşır yutkunmak…

Onu gördüğün rüyandan kolayca uyanırsın..!

Gecenin dördünde hayat sana gülümsemez!!!

Kalkar volta kıvamında yürüyüşe koyulursun dört duvardan oluşan o karanlık odada;

Derken az önce gördüğün rüyayı düşünür yorumlamaya çalışırsın..

Elin telefona gidecek olur o anda, korkarsın ya gerçekse, rüya değilse diye titrersin..

Anlamsız bir gözyaşı fırtınası başlar, söndürdüğün sigaralar eşliğinde…

Başın yorgun düşmüştür, ellerinin arasında kalıp sıkıştırılmaktan,

Kıpkırmızı olmuştur yanakların fakat bu ilk öpücük nedeniyle oluşan sadelikten uzak,

Kanın devinimsizliğinden oluşan tıbbi bir problemdir…

Sonra kocaman bir düşünce kaplar fikrini,

Başlarsın bir yandan, bok var bu şarkı nerden geldi aklıma dersin,

Defalarca aynı şeyleri düşünür ve altını o reklamlarda gördüğün renkli kalemle çizersin tüm zina düşüncelerin!

Birden gözlerin istem dışı olarak tavanda oluşan gölgeleri izlemeye başlar

Hepsini bir şekle sokmaya çalışırsın, sen binbir şekil olmuşken

Hangi tarafa çevirirsen çevir kafanı, içinde biriken o şeye bir anlam veremezsin

Acabalar ile komşuların tek tük yanmaya başlayan ışıklarını saymaya çalışırsın sokak lambası referansında

Nerden geldiyse aklına, anıların gelir bodoslamadan! her biri türlü şeyler içeren

Sabah olacağı hiç aklına gelmez, sanki zifiri siyaha alışmıştır gözlerin

İlk öten horoza ağza alınmayacak küfürleri sıralarsın

Bu kadar şeyi saydıktan sonra tamam işte unuttum tüm bu yaşananları dersin

Fakat düşlediğin gözünün önünde belireceğinden gözlerini kapatmaya da korkarsın

Paketteki son sigarayı da ateşlersin sessizce yaptığın kahve eşliğinde

Dünyevi mücadelesine senden daha erken koyulanları görür hislenirsin

Kimileri tezgaha, kimileri ofise..

Emeğe duyduğun saygı, arsız bir simitçinin narasıyla kesilir

Kan ilk defa gözlerinin önünde bu kadar birleşiktir, zira içindedir

Tabirine bakmaya korkarsın düş yerinin

Tezgah açtığın hayali sorgulamaya başlarsın sonuç değişecekmiş gibi

Ufak tıkırtılar eşliğinde kimse girmese de odaya, hareketlenmeye başlamıştır ortalık

Saat bağırmadan sen kaldırırsın ona verdiğin talimatı

Misyonunun tamamlamanın verdiği huşu ile o yerine dönmüştür

Sen ise o koca dakikalarda başladığın yere bir gider bir dönersin

Pencereden içeri arsızca sızmıştır güneş

Siyah yerini kızıla, kızıl ise daha açık renklere kendini peşkeş çekiyordur!

ve bok var akrep yelkovanı fazlasıyla kovalamıştır..

Acı bir kepenk sesi ilişir kulağa, sonra çalışmaya başlayan anahtarlar

Buğulu gözler mücadele alanına doğru ilerlemeye başlamış

Senin mücadelen gecede kalmıştır… Sabah sen istemesende olmuştur!

Haybeye dememişler gün gerçekten çok aydın….

Bu kadar kolay, bu kadar yalan!

9/Aşkın Z'si

2011-12-11T11:43:00.004+02:00

"...Kalbimi mutfak tezgahının üzerine koydum. Dolapta alkollü bir şeyler aradım. Kalbim tezgahın üzerinde bir kez ürperdi. "değmez" dedi kalbim, "bırak her acıdığında kendini uyuşturmayı artık.." kalbime baktım. Haklıydı "haklısın" dedim, "üşümüşsündür gel..." aldım yerine koydum kalbimi.

Kızın yanına geçtim yeniden. Kız bir sigara yakmış, sigarayı parmaklarını arasında dolaştırıp duruyordu. Dolunay hala beni kesiyordu. Asabım bozuluyordu. Dilimde yakası açılmadık küfürler dolaşıyordu. "kes sesini" dedim sessizliğe. Sessizlik bön bön baktı yüzüme. Yüzüm sessizliğe kaşlarını çattı.

Kız ayağa kalktı

"nereye" dedim.

"geliyorum" dedi.

Ben de bir sigara yaktım. Öyle bir çektim ki dumanı ciğerlerim yandı.

"beynin olmadan sevişebilir misin" diye seslendim kıza.

kızdan bir cevap gelmedi. Tekrarladım

"ne diyorsun duymuyorum!" diye gelip yanıma uzandı kız.

"beynin olmadan sevişebilir misin" dedim yeniden.

"hayır" dedi kız.

"peki" dedim. "kalbin olmadan?.."

"hayır" dedi.

"peki" dedim. "bedenin olmadan?.."

"hayır" dedi.

"bana aşık mısın" dedim.

"hayır" dedi.

(sf:24)

8

2011-12-09T20:52:00.000+02:00

Kalem affedene kadar mahkumsun!!!

7

2011-12-09T00:00:00.000+02:00

Ve gecenin bir yarısı beynin özlemle uyumuş hatta uyuşmuşken,

O şarkıyı duyarsın ve zaman durur!!!

Kahretsin..

Paylaşamadıklarındır zamanı durduran, sevgindir o beynine ve kalbine sığmayan

hatta aşkındır hiç işe yaramayan, yaratamadığın!

İşte o an anlarsın ki kaybolup giden, değişen ve unutulan hiç bir şey yoktur.

İçinde kanayan yara en fazla kabuk bağlar ve en içten kahkahalarda bile kısmen hüzün gizlidir görenin anlamayacağı, görmeyenin anlamlandıramayacağı!

İyi görünmelisindir yapacak hiç bir şey yoktur. Eskisi gibi olamazsın; fakat eskisi gibi görünmelerin bir zararı yoktur kalbine ödediği tazminat dışında

O gitmiştir, kalmışsındır anandan doğduğun gibi yek nefes, tek fark artık üzerin çıplak değil, yoksa götüne yediğin şaplak aynı, böğüre böğüre haykırma aynı!

Acı çeken bir hayvan gibi sağa sola saldırmanın da bir yararı yoktur zaten yanıyorsundur en hasso ateşlerde..

Parantez içinde adının başına dost, arkadaş vb. unvanlar eklediğin yaşam paylaşımcılarının seni teselli babında konuşurken ürettikleri tükürüklerde yetmez içinde yanan ateşi söndürmeye !

Kalbin hızla çarpar ne yapacağını bilmezsin; korku boku selanik ve saat bilmem kaç!

Ağlamak mı? Nereye kadar, neyin sonunda biter yaş topların?

Biten yine sen olursun en yeni başlangıçlarda!

Yaş toplarının sesi arkada fon yaparken kendini anlatmayı istersin,

en çıkmazlarında mütemadiyen başa dönersin, tekrar dersin "tekrar tekrar ölmek için" , ne olur düşün cümlesini evirir çevirir bir yerlerden paragrafa sokar değişik tarzlarda yineler durursun!

Nafile!

Gecenin sana en somut kazandırdığı ise artık biliyorsundur şarkı gerçekten başarılıdır ve yazan insan nereden bilecektir ki buradan oraya seni taşıyacağını;

senin hiç mi hiç gitme niyetin yokken…

6

2011-12-08T00:00:00.000+02:00

Kalemle kağıtla değildir senin asıl sorunun! Bunu bilir fakat bir türlü uygulayamazsın, inadına bastıra bastıra yazmaya koyulursun bu düş günlerini…

Amacı unutup araca yönelmişsindir.. Kalemi kağıda katık edip yazmaya korkarsın bandıra bandıra o uçsuz kelimeleri; düştür yazdıkların ve onun bir şekilde okuması gereken, okutman gereken; fakat bir defter sayfasına hapsettiğin! Asla söyleyemeyeceklerinle, söylesende anlayamayacaklarını da ağlayıp bir peçeteye bulaştırmaya kıyamazsın; sadece yazarsın… Fakat mürekkep ve selülozun dünyada tükenmesinin imkansız olması münasebetiyle bu sürer gider ve maalesef bitmez, sen tükenene kadar…

5

2011-12-07T23:13:00.000+02:00

Zaman ile köşe kapmaca oynarken öylesine geçen günler... Çaktırmadan perdenin arkasında zulasında biriken hayalleri ile oynayan çocuk bilinçsizliğinde renktaş günleri yaşarken kaç zamandır kaçtığım cümlelerin çengelli iğneler ile kuyruk olduğunu görünce şaştım!

Kullanma kılavuzu olmayan ve paketini yırtıp açtığım cicili bicili yaşanmamış günleri, hiç düşünmeden giyiyorum üzerime... Bir saat daha uzun olsun, yarında yaşarım telaşı olmadan... Dirseklerin isyanına kulak asmadan ve çürürken masa köşelerinde, oradan ayrılmaktansa hep o dolan kül tablasını değiştirmek akla yatkın geliyor...

Masa bazen değişse bile, kültablasının içi, dumanın rengi, göze kaçınca verdiği tatlı acı ile salınan yaştopları, kelimeler, yalanlar, yanılsamalar, yaşanmışlıklar ve yaşanmamışlıklar hep aynı temaşanın, farklı sahnelerdeki bireysel performansı gibi...Çok mono bir yanma hali, hem de fitilsiz...

Kandırmanın verdiği septik hissiyat bir tül gibi sarmalamış.. Gözlerin yanılsaması bir ok çıkarıp kalbi tetikliyor bazen.. Bir göz teması, teması olabilecekken koca bir gecenin, kıytırık bir kaç cümle içinde bir köşeye fırlatılıyor çoğunda.. Kendinden geçme aslında çok da gizli kapaklı olmuyormuş... Sabah ne kadar yastığa bok atsanda, o kıytırık cümlelerin defalarca geçtiği masada hep o yöne bakmanın verdiği istemdışı yönelişin eseri sancılı bir boyun tutulması! Ya da tutulan sensin, tutkun-tutkulu-istekli-arzulu fakat suskun, boyun burada aracı gibi... Sanki ay tutulması kadar doğal, bir o kadar seyir zevki yüksek.. İşte bir şeyin ona tutulduğundan ne kadar haberi var ise ayın, o kadar haberi var bu tutulmadan... Her şey tabiata uygun, tutulma zamanlarında gecenin siyahı değişir, başka bir renge bürünür çünkü araya beyazı işler ay ilmek ilmek, siyahın hükmü sökmez artık geceye!!! Maviye çalar hafiften; fakat mavi hiç olmamıştır!!!

Hani en çok sevdiğin masalı dinlerken, hep o aynı düş canlanır gözünde.. Gözlerini kapatınca oluşan bizzat senin sahnende sanki o dev hep aynı devdir, sanki o büyücü hep aynı şeyleri giymektedir.. kepenklerini çekince dış dünyaya içinde oluşan o mizansen, o senaryo nizami bir şekilde ilerler.. Defalarca oynadıkları için, denilebilir ki hatta her gece! ezberlemişlerdir oyuncular rollerini efendice, başlangıçta yarattığın o koca masalda bir köşeye çekilir izleyici olmaya başlarsın.. Bir saat gibi işler her şey.. hiç bir müdahaleye gerek kalmaz. .Yastığına bir damla yaş mı akar yoksa, bilinçsiz bir gülümseme mi oluşur tamamen sana kalan, adisyonudur gecenin...Tek başına ödemek zorundasın zira gözlerini açınca herşey birden yok olur...

1968- Vesikalı Yarim

Yönetmen Ömer Lütfi Akad

Baş rollerinde, İzzet Günay-Türkan Şoray

4

2011-12-06T11:14:00.002+02:00

Tükenmeyesice bir kalem, çoklarca kağıt, yeni boşaltılmış bir kül tablası, doldur boşalt kadehten oluşan alet çantasını ya da bir başka deyimle pansuman setini toparlayıp ilk bulduğu sehpayı ilkyardım masasına çevirdi...

Bitkisel mitkisel, yaşamalıydı bir şekilde! Aslında kimse istemez böyle botanik günleri; fakat kırağı yemiş çime benzeyen bir sıfat, mora çalan dudaklar, feri gitmiş göz bebekleri ile son hasat "doluya" tutulmuştu ve böyle bir tufanı hiç uyarmamıştı hava durumu haberleri...

Tanrı kudreti ile yağış alıyordu ilk mevsimler, her bir dal tomurcuk bir samimiyetin, zorla çiçek açtıran sıcaklığında güneş ışınlarını hapsediyordu bünyesine ve bu duruma müebbet bir teslimiyet ile ne mahkum ne de gardiyan karşı çıkıyordu...

Işın bonkörü güneş, gülümseyen yazın sonunda vıcık vıcık yapıştırıyordu teni tene, hatırlayacak kadar özde, aslında sözde, hep yarını kovalayan bugünlerin harında... Akşam içilen şarabın dudaklara yapışmış esrik tadı, eksik yanı, söyletiyordu bazı! düşsel günlerin farazi kalp çarpıntıları referansında... Susuldu!

Göğe baktı, elinde külahı yoktu, iri yarıydı, siyahtı....

3

2011-12-05T21:11:00.001+02:00

2/Sinek ısırıklarının müellifi

2011-12-05T00:01:00.008+02:00

....Cemil'in bütün gün evde ruhsal söküklerle uğraştığını da biliyordu Nazlı.

Ev, iplik parçalarıyla, kırpıklarla dolu oluyordu, iki ucu bir araya getirilmemiş hatıralarla ve partal fikirlerle. Yaşamak bu küçük evde de eksik kalıyordu; elli dört metrekare içinde Cemil'in yetişemediği tamamlayamadığı şeyler vardı. Sessizlikler vardı. Hissettiği şeyi tam o anda kimseye söyleyememiş Cemil'in kuytuya köşeye bıraktığı sessizlikler, yutkunmalar ve toz...(sf:26)

...Yıllarca hayalini kurduğu, kendisini başka bir insana hayata daha hakim bir insana dönüştüreceğine inandığı şeyi yaptığını, yazdığını anlamadan yazdıkça yazdı. Hızlı ilerliyordu. Havayı güneşli görünce örgüsünü, şişlerini naylon bir torbaya koyup dışarı fırlayan yalnız ve yaşlı bir kadın gibiydi: Yaşadığı her şeyi anlatmayı istiyordu....(Sf:16)

....Nazlı, açıklama yapmak istemiyordu. Dünyamızda alışılmışın dışındaki her şeyin açıklanması gerekir ve bu hiç de masum bir gereklilik değildir. Açıklama yaparsınız, neden gösterirseniz, makul gerekçeler sunarsanız, sonra bir de bakmışsınız tam da burada sizden açıklama bekleyenlerin dilini kullanıyorsunuz, kendi dilinizi değil. Birilerine açıklama borçluysanız borcunuzu daima kendi dilinizi harcayarak ödersiniz...(Sf:27)

....Anne hayatta baba hayatta saat yeni ve çok yuvarlak. Şimdi bozulmuştu, kurma düğmesi dönmüyordu. Zembereği kırılmış olabilirdi, durmadan başa dönmek yorar, metalleri de insanları da. Dörde on kalanın kesinliği de yol açmış olabilirdi zembereğin kırılmasına, çünkü kesinlik de yorar....(sf:54)

....Hadi uyu! diyor Nazlı, Cemil'in yanına uzanırken ve uykuya kimse inanmıyor. Cemil, Nazlı'nın üzerini kapamak istiyor. Onu masa altlarında, divan diplerinde, yastıklarla, çarşaflarla kurduğu çocukluğunun küçük evine almak, o derme çatma mutluluğun altına almak istiyor. Bir daha hiç bırakmamak istiyor. Önce ikisi de korkuyor. Düpedüz korkuyorlar. Sonra Cemil Nazlı'nın bir çiçek tarlası olduğunu anlıyor. Sonra Nazlı kendisinin bir çiçek tarlası olduğunu anlıyor. Birlikte bu renkli, püfür püfür genişliğe razı oluyorlar ve Cemil o anda bildiği tek şeyi söylüyor, "Nazlı" diyor. Ardından, yirmi bir yıl sonra, en ufak bir duygusal çelişkiye düşmeden, yine "Nazlı"! diyor...(sf:87)

...Mutfak tezgahına güneş vuruyor. Cemil bulaşık yıkıyor,süngeri bardağın içinde dolaştırıyor ve anlıyor: Keder vardır. Hesap tutsun, denge sağlansın diye, büyük deftere yazılı, kaynağı belirsiz bir keder. İnsan, evet, simyacıdır; kıymıkları, çizikleri, ufacık şeyleri soy bir kedere dönüştürmeyi başarmıştır. Evrenin muazzam boşluğu madde, anti-madde ve keder ile doludur...(sf:98)

bir

2011-12-04T11:00:00.001+02:00

"...Varken ilginç, yokken özlenmeyecek ve asla gerekli olmayan Çin yemeği gibiymişim. Bilemedim, beni ben olduğum için sevmemişsiniz. Bilemedim..."

diye yazıyordu o romanda. İki tane dandik çöp ile yaşanacak en masum ihtiyaç olan yeme eylemi ve bir o kadar da abartılı bir gereksizlik cümleyi yazan gibi beni de ürkütmüştü.

Çoğul bir haykırış yapacağım ama o kadarına ne diyafram yeter ne de bende atan, pili bitmiş yürek. Gerek madden gerekse manen tıkanmış her bir uzvuma ara sıra "sesimi duyan var mı?" diye ağır tacizlerde bulunsamda her seferinde tepki aynı. Hep yenilenen "Kör dövüşü" isimli oyunun yeni bir sürümü, en az eskileri kadar başarılı... Yayında ve yapımda emeği geçenleri tebrik etmek lazım.. zira gerçek ses, gerçek görüntüler, gerçek acı, gerçek yaştopu! hissederek oynamak o kadar keyifli ki ben kesin gelecek senelerde de oynarım. Müthiş bağımlılık yapıyor... Rol üzerime mi yapıştı ya da bu kadar başarılı mı oynuyorum, bilemedim!

-

2011-12-04T01:41:00.001+02:00

Deniz Türküsü

2011-11-30T22:42:00.005+02:00

Girdiğin aynada geçmiş gibi diğer küreye

sorma bir saniye şüpheyle sakın: Yol nereye?

ayılıp neşeni yükseltici sarhoşluktan

yılma korkunç uçurum zannedilen boşluktan

duy tabiatta biraz sen de ilah olduğunu

ruh erer varlığının zevkine duymakla bunu

çıktığın yolda bugün yelken açık, yapayalnız

gözlerin arkaya çevrilmeyerek, pervasız

yürü! hür Maviliğin bittiği son hadde kadar

İnsan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar

Yahya Kemal Beyatlı'nın müthiş eseri "Deniz Türküsü"... İlk izlediğimde aklıma, akla sığmayacak şeyler geldi....!!!! Kısa film tadında yapılmış klibimsi..

Yönetmen: Reha Erdem, Okuyan: Cüneyt Türel, Müzik: Fuat Domaniç...

likit

2011-11-25T11:47:00.002+02:00

Sesler yükseldikçe, ortalık bembeyaz oluyordu! Oysa gece yarısını çoktan tüketmişti kalan yarısı içinse sorgusuzca ilerliyordu... Devamlı başı önde, cümleleri onaylayan, sigarasını küllüğe efendicene bırakan, -di'li ya da -miş'li olması hiç farketmez bir geçmiş söze bulaştıkça, bünyesi yanıyordu er kişinin! Kalbi çarpıyordu her aklına geldiğinde katrankarası yarım bırakılmış paragraflar ve maalesef paragrafların neden tamamlanamadığının hala faili meçhuldü...

Teşekkür etti kalktı masadan, sonra odadan çıktı, bunu ev izledi, sonra dünya, en sonra zaman... Bırakıyordu her bir parçayı buraya ait olan! Siyaha çalan renkteydi gözlerinin altı, avuçları terlemişti sıkılmaktan her zaman olduğu gibi ve olsundu, yürünsündü... Son sigaranın görevi neydi? Almalıydı paketten hıncını, sıkıştırıp buruşturup bıraktı, sokağın ortasından akan yağmur suyuna... Birden hızlanıp en yakın kanalizasyon deliğine sürüklenip ölmesini izledi... Çok uygundu hayata her şey! Görevi bittikten sonra ve mümkünse hızla, birşeylerin altına girip yok olması...

Adımları yavaşlayarak seyreldi, kimsesiz ve ışığı aksak sokak lambalarının altına salına salına inen damlalar; sanki onun üzerine taarruza geçmişti, avuçlarının arasında koruduğu sigarasından derin bir nefes alarak, sanki derinden bir "of" çekermişcesine bıraktı dışarı çıkmaz olasıca dumanı, fikri masada kalmış yağmur kaçağı...

Bitmez gibi olmuştu kısacık yol, elini cebine attığında soru işaretleri avuçlarını keser gibi acıttı, aniden öfke ile çekti elini.. Birden derin bir düşten uyanmışcasına ürkek, korkak ve şaşkın bir ifade ile sokak lambasının altına oturdu... Başını öne eğerek gözyaşlarının yağmur suyuna karışmasını izledi... Hıçkırıkları şimşekle birlikte patlıyor, sanki olanlara hükmedecek gibi direniyordu...

Sırılsıklamdı gece, gizlenmişti ay, saatler geceyi hızla kemirirken evine ulaşmıştı...
fakat düşleri kupkuruydu hala!

yasak

2011-11-23T21:00:00.000+02:00

Elma,
kabuğundan ayrıldığı zaman
renk değiştirir.
Ne tuhaf
Sevmek renk değiştiriyor
ve ben;
bir elma sapı gibi şahitlik ediyorum
ağacın yargıcına...

muhtemel, muhakkak...

2011-11-21T13:33:00.004+02:00

"Henüz ona dair hiçbir şey bilmediğimi, bütün hükümlerimin tasavvur ve hayallerime dayandığını biliyordum. Bununla beraber, asla aldanmadığıma dair sarsılmaz kanaatim vardı.Hayatım müddetince hep onu aramış, onu beklemiştim. Bütün dikkatimi, bütün varlığını bir noktaya biriktirerek her tarafta bu insanı araştıran, her rast geldiğini bu bakımdan tetkik ede ede adeta marazi bir meleke ve hassasiyet kesp eden hislerimin yanılmasına imkan var mıydı? Bu hisler şimdiye kadar asla hata etmemişlerdi...." (Kürk Mantolu Madonna)

Tekrar okurken bu satırları, derin bir uykunun pamuk kollarına düşmüştü önce gözleri sonra düşleri... Tüm bu cümleler uzak iklimlerin, denizin, mavi mürekkebin doldurduğu bir kalemin çoktan koparılıp el altında saklanan sayfasına yazılarak hem gecesinde hem gündüzünde karşısına çıkıyordu... Sedyesiz bir kalp çarpıntısı cümlelerin orta yerine serilmiş, gözlerin uzaklara dalması ile kendini çoktan kaybettiriyordu! Bildiği tüm kelimeleri yan yana getirerek oluşturduğu kalkanı bile delip geçiyordu, o kocaman tasavvur...

Nereden çıktığı bilinmeyen bir yağmura yakalanmak gibi ya da kuvvetli bir tesadüfün ense köküne indirdiği kocaman bir şamar gibi hissetti tüm olanları... Benzetmek isterken tüm yaşadıklarını her hangi bir zamana ya da olaya, düşünüp gülümsedi benzemiyordu olan hiç bir şey ne güneşe ne de aya!

Varsıl bir kelime tüccarı gibi alıp satıyordu tüm cümlelerini, güneşin battığı noktada ve bir ay ışığının sonsuz beyazlığında kendisini mahmur bir sarhoşluğun kollarında dizginliyordu! Gözleri dalıp giderken herhangi bir odanın dingin bir köşesine, kocaman bir heyecan kasırgası söz gelimi bir rahatlığı yatağından ediyordu... Üşüyünce üzerine alacağı o beyaz kağıdı, daha sıkı olsun diye boydan boya "zırvaları" ile donatmış, "varsın olsun" denen her saniyeyi parmak hesabı ile sayıyordu!

Saat ilerleyince çıkarıp yokladı köstekli kalbini iç cebinden ve bu yoğun tiktaklar da neyin nesi diye keskin bir bakış fırlattı emektarına, hani biraz endişeyle gülümseme arası, bir cümle yarısı, beklemenin sarısı ve olmaz olası samimi bir solukla... Bir zımpara ağzı gibi dudakları, umudun dişlilerinden çıkmış kocaman cümlelerin keskin uçlarını yontuyor rengi, dokusu, kokusu, tadı belli bir masanın orta yerinde servis ediyordu!

Bir temaşa sahnesinin orta yerinde, el değil söz çabukluğu marifetken, heyecanlı damlalar sırtına akıyor, bu kadar sıvı kaybını derya, deniz ve tekmil su birikintileri hayretle izliyordu... Sözcüklerin tuğlalarını oluşturduğu bir kalenin surlarına çarpıyordu tüm düşlerin, imgelerin, manaların ve solukların uyanışı, tıpkıbasım bir zaman dilimini hıncını kağıtlardan alırcasına yırtıyor, gözlerini güneş ışınlarının dik vurduğu perde aralığından aslında çokta uzak olmayan uzaklara dikerek bir günaydını misafir ediyordu...

Es!

2011-11-15T17:09:00.001+02:00

Hızla atmıştı adımlarını, dört nala hislerinin ayaklarına yaptığı istem dışı baskının sonucu, saniyeleri birbirine ekleyerek ilerliyordu... Üşümüştü elleri, korkaktı elleri, yenikti elleri, birleştirip nefesiyle ısıtmayı denerken, kendi halini, yalın halini gözlerini kısarak düşündü...

Soğuk hissedebileceği kadar işlemişti içine, zaten içine işleyen herşeyi saymak da çok zor değildi...Yutkunarak, kapıyı araladı, dışarıda bırakmıştı tüm düşüncelerini, sadece bir çift gözün görebileceği kadar hayranlık, mono suskunluğa yeter biraz acı, önceki geceden hazırlanmış yarım yamalak bazı düşler almıştı yanına..

Uzunca zamandır bilerek ve isteyerek müptezeli olmuştu gecenin, koca evreni keşfe gider gibi her gün yepyeni şeyler buluyordu soluksuz susmalarında...

Sanki içinde harlanan ateşi, bir kaç parça buz söndürecek diye, üşütmüştü güzelim nimeti...

Bembeyaz bir buğu oluşmuş kadehin çevresinde, üşümüş parmaklarının arasından kadeh kaymadan ilk yudumu almasıyla, "elleri ceplerinde vitrinin önünde en sevdiği oyuncağı ağlaya ağlaya seyreden" çocuk bilincinde, en az onun kadar istekli, bekleyişine geçti... Sanki yine yavaşlamıştı her şey, zaman durmamıştı ama sürüncemesini yapıyordu, her ton içine işliyor, ağır hareketleri aklına mıh gibi çakıyordu, mavi bir rüzgar sanki üzerinde koca bir kasırga yaratıyordu..Gözlerini kapatıp açarken, sanki mevsimler değişiyordu hiç habersiz..

Hani tarifi olmaz ya acının, hani içine işlemeden bilemezsin, hani ne kelimelere dökebilirsin ne de susabilirsin, zamanı durdurmak gibi soyut fikirler seni kuşattığında, gerginliğini çevrenden ve kendinden çıkarırsın, bir isim bulamazsın, karşı koyamazsın, hesaplamazsın, yalnızca yaşarsın...Sanki üzerine çökmüştür koca dağlar, sanki derya deniz içinde boğulmak üzeresin, yanmakta da olabilirsin kor alevlerin içinde, dev bir çığ altında donabilirsinde... Tariften bulunamayacak kadar çıkmaz sokak bir acı, gözleri kapalı, başını buz gibi cama yaslamış bir düş, nafile bir sızı, kelimeleri coşturan duygu..Tüm nizami parçaların bütünleşmiş kelimesi, yürek kabarmasının kahve fallarında çıkmayan hali, susma orucunun günah işleten yaramazı, uyku kaçıran, düş yaratan halsizi, kaplarken o şey tüm zamanı, durma es!!!

Yalnız adamın hayalleri

2011-11-07T14:25:00.001+02:00

Episode 1

Gerçek dertler beni az etkiler; karşılaştığım sorunlarla baş edebilirim ama korktuklarımla asla. Ürkmüş hayal gücüm onları türlü şekillere sokar, genişletir, büyütür. Beklemek, karşılaşmaktan daha müthiştir; tehdit darbeden daha kötü. Tehdit gerçekleştiğinde ise olaylar hayal gücünden kaynaklanan yanlarından arınarak gerçek değerini bulur.
-----------------------------------------------------------------------------------------------

Dünyanın karmaşası beni sersemletiyor, yalnızlık sıkıyordu durmadan yer değiştirmek ihtiyacını duyuyor ve hiç bir yerde mutlu olamıyordum. Oysa her yerde herkes tarafından iyi ve güler yüzle karşılanıyor, kabul görüyor ve ağırlanıyordum.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Genel kanıya bu kadar hararetle karşı çıkarken, hala onun boyunduruğu altındaydım. Saygı duyduğumuz kimseler tarafından sayılmak isteriz ve insanlar hakkında veya en azından birkaç kişi hakkındaki yargılarım, olumlu olduğu sürece, onlarında bana olan yargılarına kayıtsız kalamazdım. Kamuoyunun yargısının çoğu kez adil olduğunu görüyordum ama bu adaletin bile tesadüfen oluştuğunu, insanların fikirlerini dayandırdıkları kuralların, tutkularından veya onlardan kaynaklanan önyargılarından olduğunu görmüyordum, doğru bir yargıya vardıklarında bile, çoğu kez, tıpkı bir başarısından dolayı birisini adalet duygusuyla değil de, kendine tarafsız bir hava vermek için yalandan onurlandırırken, aynı kişiye rahatlıkla iftira ettikleri olduğu gibi, bu yargıların kötü bir ilkeden doğduğunu bilmiyordum.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Başımıza gelen herhangi bir kötülükte, etkisinden çok, niyete bakarız. Çatıdan düşen bir kiremit bizi daha kötü yapabilir, fakat kötü niyetli bir elin atacağı taş kadar derinden etkilemez. Darbe bazen ıskalayabilir, ama niyet asla hedefini şaşırmaz. Hayat darbesini vurduğunda acısı en az hissedilen, bedensel acıdır ve bu darbeyi yiyen kişi, başına gelenlerden sorumlu tutacağı kimseyi bulamadığında, eziyet etmek amacıyla kadere bir çift göz ve akıl vererek, ona bir kişilik kazandırır ve sorumluluğu ona yükler. Kaybetmeye içerleyen bir kumarbaz, işte bu şekilde kime kızdığını bilmeden öfkeye kapılır, kendisine eziyet etmeye kararlı bir yazgının ona saldırdığını düşünür ve öfkesine bir besin bulduğundan, kendi yarattığı bir düşmana karşı hırslanır ve ateş püskürür.

ve

2011-11-04T14:06:00.000+02:00

Hep anlatacak, konuşacak bir şeylerin olması ne güzel... Nasıl süreceğini, nereye gideceğini bilmeden, akıbeti hakkında hiç bir fikri olmayan bir su damlasının kuru bir zeminde süzülmesi gibi... yeter ki kurumasın günler, kurumasın kelimeler ve paralelinde yırtılsın her bir takvim sayfası...

Sanırım örtü altında kalan korku, kaleme hakim olmaya çalışıyor ve son dönemin zırvaları hep aynı yerde çarpışıyor... Doldur boşalt günlerin hazzında, israf etmeden birikiliyor sonrasında ise "hakkını vererek" dökülüyor tüm susulanlar! Bir terazinin kefesinde tüm cümleler, ağır basıyor tüm büyük harfle yazılmış kelimeler..

Çıkmaz bir sokağın tabelasının üzeri kaplanmış pasla,

"Bir derdim var, bin dermana değişmem asla!!!"

Sakın

2011-10-24T08:00:00.000+03:00

Ne olur bana sormayın!
Allah aşkına sormayın ömür muhasebesi yapmak için yaratıldığımı hiç zannetmiyorum. İnsanın tüm yaptıklarını sayılara dökmesi yapmış olduklarından daha yorucudur bazen hatta her zaman! buruşturup attığım sigara paketlerini,biriken şişeleri,bağırmalarımı veya kaç saattir yemek yiyip, uyumadığımı saymaktan çoktan vazgeçtim ama lanet olsun,kahretsin kaç gündür aramadığını takvime bakmadan ezbere biliyorum….

ya evde yoksan!

2011-10-22T19:54:00.006+03:00

"...Sarhoşsan kapıyı çaldığım anda

Fahişeler gibi açık saçıksan

Bir de ufak rakı varsa masanda

İçim ürperiyor ya evde yoksan!!!

Ya yolu kaybettim ya ben kayboldum

Ne olur bir yerden karşıma çıksan

Tepeden tırnağa sırılsıklamım

İçim ürperiyor ya evde yoksan!!!"

C.Safi

yalnızlıklar

2011-10-14T19:51:00.002+03:00

Asri'vaziyet

2011-10-06T22:25:00.002+03:00

Çarşaf diye nitelendirilecek bir denizin orta yerine, yenip fırlatılmış bir mısır koçanı gibi salınıp duruyor fikrim, bedenim, sesim, ruhum.. Sabitlenmek isterken iskele babasına, babaya gelmekten çekinen acemi bir halat yosunu gibi.. Değişen mevsimin karmaşasında ve kararsızlığında bir belirsizlik, bir yoğunlaşma eksikliği, gereksiz bir hassiktir duygusu ve öteleme ihtiyacı hep zihnimin ardiyasını doldurmakta... Uzun süreli uyku ve sıvı tüketimleri desteklenen -miş gibi yaşamak seansları, bir soru işaretinin çengeline takılan yaramaz çocuk gibi, pantolunu yırtıp kaba eti acıtmasına rağmen ısrarla sürmekte! Akvaryumu izlerken içindeki balıktan daha alık bir bakış ile gelişen, gelişemeyen olayları, hususları ve hava durumunu takip etmekteyim.. Ekim ayından beklenen güreş müsabakası başlamış, gökte bulutlar güneşle peşrev atmakta, buna uyan fikirlerim de kocaman bir ovada bir diğerini punduna getirmeye çalışmakta...

Körebe oynuyor, gözleri hep kapalı yanım!

Gökyüzü bu aralar, ağlamak isteyip gerekli bahaneyi bulamayan bir çift göze benziyor, sıkıyor da sıkıyor kendini... Ya olmadık bir yerde patlatacak yaştoplarını ya da uygun bahaneyi bulamadan, bahane onu bulacak...

Her şeyin şarkısı

2011-09-16T15:13:00.005+03:00

"...Bir kırmızı koltukta yatarken

Ekranda Dziga Vertov dönerken

Psinoza mavladı birden

Şaşkınlık hasıl oldu

Bir çapa bir votka bir ılık meltem

Kıbrıs'ta dört ceset bir Baker'ken

Havariler mitler yazarken

Uyku bastırıyordu

Menevişten gloryaya sokakta bir votka

Kadıköy evinde Jacques Brel çalmakta

Temmuz oldu yaz bitti

Hoca kalk haydi

Tayfa markiz yolunda...."

Dinlemek için

Her şeyin şarkısı

"Yaralarım bende önce de vardı, ben onları bedenimde taşımak için doğmuşum"

12,09

2011-09-12T23:51:00.005+03:00

Sanki bir tarihin, bir geçmişin kaldırımlarında yürür gibi...

Belki de göz kapatarak girmek lazımdı!

Çankaya Belediyesi Çağdaş Sanatlar Merkezinde 15 Eylüle kadar...

Hani derler ya tüylerin diken diken olması...

Konuşmanın şuraya takılması,

"Büyü de baban sana

büyü de büyü

büyüyüp de onyedine geldiğinde baban sana

idamlar alacak.."

Teşne

2011-09-04T23:05:00.002+03:00

Aslında her şeyin var bir tarifi dilin döndüğünce, becerebilirsen yutkunurken konuşabilmeyi anlatabilirsinde; fakat tarifin bir çıban sancısı gibi can yaktığı durum, bir kapıyı kapatıp, bir şehri arkanda bırakırken geriye döndüğün o bilindik kapının, şehrin de artık hüzünlü bir yalnızlığa el etmesidir... Bir bitkinin bilmediği coğrafyalarda yaşamaya çalışması gibi ya da misafirliğe götürülmüş bir çocuğun sıkıla sıkıla oturması gibi... Bir ruha, bir tevazuya, bir hasrete atfedilen değerlerin kilometrelere yazılmasa da hesabı, bulanık sabahların tasvirini anlatmaya kelimeler yetmez!

Hassas bir kuyumcu terazisinin adaletinde tüm küfürlü cümleler,

"bir taraf dönüşün" mutlak,

soru işaretlerinin "su götürmez"

sancıların gri-bulutlu,

az sesli, çok resmi resmine poz verirken,

diğer taraf "bir gidişin"

eksik,

genzi yakan,

perdeleri kapalı olan evini ateşe veriyor!

"Kokuların şarkısı başlar

Ne çocuk sesi ne kent uğultusu gelir..

-miş'li geçmişte sorunlar saklanır

Aya dokunmanın tam zamanıdır

İçim kıpır kıpır,

Deniz kıpırtısız"

9

2011-08-25T23:48:00.002+03:00

Ve koşar adım olmasada emin adımlarla Attalosa yol vakti, Plazalarda, yüksek katlı, temiz camlı, ulvi işlerin yapıldığı Ali-ul'ala insanların! nefes aldığı binalarda, beynin ırzına geçen, başka bir bok olmadığından paylaşılan konuşulan, yegane konu olan "tatil" vakti... Aslında uzaklaşmanın, samimi olanın, 32 dişiyle gülenin, doyasıya dinleyenin-anlatanın,matiz zamanların, özlemin terki...

Defaatle anlattım bu işler öyle değil, oralar da göt devirdiğiniz şezlonglardan ibaret değil diye olmadı.. O kadar sıkılınca bu tatil planı ve anısını dinlemekten bir iki cümle edecektim ki vazgeçip Hakan Günday'ın "malafa"sından alıntıladım... Tüketimin şort giydirilmiş haline turizm denince, dinlemeyi de çoktan tükettim!

"Antalya, dünya üzerinde kendine ait güneşi olan tek kenttir. Bu güneş ısıtmaz ama ıslatır. Kanser yapmaz ama kan kusturur. Irkçı bir orospu çocuğudur. Turisti bronzlaştırırken, çalışanı buharlaştırır. O kadar erken doğar ki geceyi kimse anımsamaz. Güneş Antalya'ya Isparta'dan yakındır. Kirpik terletir, dudak yapıştırır....

"turizm, bütün dünya gibi, martlar tarafından yaratılmıştır. turist isveçli bir vücut şampiyonu mart olsa bile tezgahtarın meteri sayılır. tezgahtar mart, turist ahçiktir. satmak, meterlemektir. pezevenkse, rehberdir. bütün bunlara ev sahipliği yapan binaya da center denir. turizm pornografidir....' Hakan Günday-Malafa

sakin

2011-08-21T23:57:00.003+03:00

Sıkıntın öfkeye dönüşecek gibiyse her ne yapıyorsan yavaş yap. Yavaş yürü, her adımda içini ezeni eze eze yürü. Kaldırımlardan al hıncını, ağır ağır topla etrafı, dağılanı, kopanı, savrulanı; ancak öyle geçer zaman.. Diğer kesikler gibi sinir kesiği de geçer. Geç!!!

Önce yüz hatlarına yayılsın haykırış, sonra kasılsın taşıdığın bünye.. Sustuklarını iliklerine kadar hissedip, sindir içine bastıra bastıra. Cebine atıp fermuarı çekmeyi düşünme, kalabalıklarda cebinden sızar sonra! Tüm bu yüzleri, tüm bu anları çok renkli al hafızana, zamanla hepsinin rengi gidecek; fakat hepsinde kalacak olan siyah beyaz öfke! Yak fitilini, yak umarsızca zamanı, sonra kalan son sigarayı da çek içine karşısında izlerken yok olup gidenleri...

Adımlar

2011-08-05T23:18:00.003+03:00

"Bir adım attığım yerde
Ne vardı ki
Gitmemle kayboldu
Her adımımda
Sonsuz benler koyuyorum boşluğa
ve yine ben dolmuyorum
Geçip gittiğim yerlerden
İç içe
Öne
ve arkaya bakan
Bir sürü benler koymuşumdur
Eskileri çocuk
Şimdikileri ihtiyar..."

Asaf Halet Çelebi
1942

vetire

2011-08-01T21:54:00.007+03:00

Hafifti tüm selamlar, Nasılsın demenin hiç hükmü yoktu, tüm iyiyimler sağır, idare ederler topal, gülümsemeler ise tutsaktı! Bir genelev mesaisi gibi, maaşı az, patronu çok, sanki mecburen!

Kendi gölgesine bile ağza alınmayacak küfürler ederken, yağmurdan ıslanmış çimen gibi ağzı kurumayı beklerken, "yok bir şey " demekten yorulmuşken dudakları, ayık kafa ile kendi kanamasını pansuman ediyordu.. Bir kahvecinin ocaktaki gereksiz telaşı gibi.. kimi çok şekerli içiyordu kimi az, kimi orta şekerli seviyordu oysa kahveye şeker hiç yakışmıyordu!

Zaman geçirme telaşı beyhude, göz göre göre -muş gibi bilmek, bakmak, duymak, yaşamak, her şey -mişcesine hiç bir şey yazmak, söylemek, bağırmak!

Aslında her insan biraz bencildir, önemli olan bunu ortaya çıkıp bencilce söyleyebilmektir!

Yabancı-Yazgı

2011-07-25T22:22:00.010+03:00

..Bir kaç hafta sonra sadece odamda bulunanları saymakla saatler geçirebilir oldum. Böylelikle, ne kadar düşünürsem, belleğimden de tanıyamadığım ya da unuttuğum şeyleri o kadar çıkartır oldum. O zaman anladım ki, tek bir gün yaşamış olan biri bile, bir zindanda zahmetsizce yüz yıl yaşayabilir. Sıkılmamak için yeterince anısı olur."

Albert Camus-Yabancı, Akıldan, insandan beslenen bir yazar, bir feylesof...

Zeki Demirkubuz ise insan psikolojisinin ve sosyal olguların yarattığı yaşamların, toplumsal gerçekçi yönetmeni..

Kitabın ismi "YABANCI", bu kitaptan esinlenerek Demirkubuz tarafından çekilmiş olan karanlık üstüne öyküler üçlemesinin ilk filmi ise "YAZGI"...

Doğrusunu söylemek gerekirse, pek bir anlam verememiştim Zeki Demirkubuz'un "YAZGI" isimli filmini ilk izlediğimde, hikaye eksik ve karışıktı... Sonradan anladım ki, sadece kitabı okuyup, filmi izlemeseydim o zamanda yaşananların görselliği yerleşemeyecekti zihnime...

Somutlaştırırken soyutlaştıran bir ağır yük, bir sancı, bir soru işareti, bir yok oluş, bir farketmez...

kapı

2011-07-20T21:47:00.000+03:00

"Kapanmayan kapılar ölümcül bir yara gibidir, düşkünler de dahil hayatta her insanın gideceği bir yeri, geleceği bir kapısı vardır! İnsanı yaşatan bu umuttur"

Oysa olmasa ne olurdu? Bir umudun tüm çocuklarının var mıydı hüviyeti? Rengi bile kılıktan kılığa girerken umut denilen bu tehlikeli kelimenin, düşleri köpürtmesi de neyin nesi... Firara has düşüncelerin ve başlangıçların sonsuz mücbir sebebi varken, ne yazık ki başı bağlıydı her günaydının gün doğmadan önce!

Karşı'lık

2011-06-30T23:31:00.004+03:00

Noktasına virgülüne dokunmadan tekrarlıyorum 7.2.2009'da hissedip, alıntıladığım yazıyı, 10 gündür verdikleri ve haftaya bitecek kişisel gelişim ve diğer tekmil eğitimlerinin! hürmetine...

"....Onlar istiyorlar ki
kara toprağın kalbi durana kadar
biz pazarda kelepir bir mal gibi satalım
kafamızın ışığını, gücünü kolumuzun..
Kadınlarımızı karşılarında oynatalım.
Ve dumanlanmağa başlayınca
gözümüzün bakışı
yavaşlayınca
damarlarımızda kanın akışı
karaya vurmuş balıklar gibi
köprü altlarında yatalım..
KARDEŞLER!
Onlara elleriniz dokunmuşsa eğer
yedi tas su dökün ellerinize.
Yırtarak bayramlık gömleğimi ben
peşkir yaparım size... "

N.H.R

maalesef dokundum, zamana, onlara ve sisteme! Tekrar, Tekrar, Tekrar...

Evvel

2011-06-19T22:47:00.001+03:00

"bir denizin yanında nedir ki bıyıklı ve saçları dökülmüş bir adam,

kötü bir alışkanlıktan başka nedir bir adam..."

Hangi silik fotoğraf karesinde yaşıyorsun

ya da sen gerçekten yaşıyor musun?

Doğru ya, neydi adın senin?

Nefes alıyor musun sende?

Uzaklara bakıyor musun, gözlerinle kilometreleri devirip?

Sahi sen soru işaretlerini seviyor musun?

Uzatmada söyle, sen herhangi bir şeyi seviyor musun?

Nefsini ya da en azından kendini?

Ağzını bozuyor musun yerli yersiz?

Hiç baktın mı sözlüğe "cerahat" ne demek?

Siyah yaraların hiç aktı mı derya deniz?

Kan ter içinde fırlattın mı yastığını gecenin zulasına?

Kulağıma söyle, sen hiç pişman oldun mu?

Sen,

Kimsin sen?

Soyut Padişah

2011-06-14T06:08:00.001+03:00

"- Kaç yaşındasın?

Ben yalnız paramı sayarım çünkü çalınma kaybolma ihtimali var.

Yaşadığım yıllara kimse dokunmayacağı için, onları saymak zahmetine ihtiyar etmedim."

Ferhan Şensoy-Soyut Padişah

itrah

2011-06-01T20:01:00.006+03:00

Yüksek katlı, ihtişamlı, camları temiz, korkutucu binalara, iş merkezlerine, resmi kurumlara servisler içinde taşınan onca insan, mezbahaya kesime götürülen kurbanlıklara benziyor...

Çıktığı kısa tatilleri ya da yaptığı marjinal!! aktiviteleri veya bir sidiklik safra sızıntılarını, katlinden kaçabildiği sanarak; terfi günlerinde, maaş bordrolarında, vıcık kutlamalarda unutarak, aslında hiç olmayacağı bir düşe yekten giriyor! Bir kol düğmesi samimiyetsizliğinde sıkılan kollar gizleniyor, pahalı&şık bir dolmakalem ile mundar edilen bir ömürün altına imza atılıyor.

keliMELerim DÜŞtü geceye

2011-05-26T14:04:00.003+03:00

Evet bugünde bir kitap etiketi giriyorum, daha okunmamış ama aslında belki de herkesten önce okuduğum bir kitap için... Yazım aşamasında, takip ettiğim, destekleyerek beklediğim sayfalar sonunda birleşerek dizildi kitapçı raflarına... Arka kapağını ben yazacaktım ama yetiştiremedim artık diğer kitabı için söz aldım... Detayları için şuraya lütfen..

bazuka

2011-05-21T18:14:00.004+03:00

"...Okumak hem bir hayat başarısızlığının, ki unutmayın okumak mağlupların işidir, hem de derin bir yalnızlık hissinin sebebi olup çıkmıştır... Okuduğunuz onca kitabı, hayatınızı yatırdığınız o zorlu ve hassas meşgaleyi mezara götüreceğinizden korkmaya başlarsınız... Ve siz de bilirsiniz ki yalnız ölmek zordur, arkanızda mutlaka birkaç müttefik, birkaç şahit bırakmak istersiniz..."

"İnsan çocukken bir büyük saadet ülkesinde yaşıyor, sağa sola şuursuzca koşturup neşeyle kişniyor. Sonra büyüyor, büyüdükçe salaklaşıyor, salaklaştıkça unutuyor o mesut diyarı, bir nevi ölüyor. Çocuklukla yaşlılık arasındaki o dönem araf misali; kitabesi ağır mesailerle, küçük hesaplarla, kesif mutsuzluklarla yazılan bir mezartaşının gölgesinde azap gibi boktan hayatlar. Yetişkinler zombilere benziyor...

Metis Yayınları-2011

KALK

2011-05-18T13:39:00.002+03:00

Islanmıştı yastıkların pamukları! ve anlamına, tabirine, geçmişine ve geçmeyenine binbir küfür bir rüyaya uyanıyordu! Sabahın laneti çökmüştü üzerine, belli gün hiç aydın değildi o sabah!

Yutkunurken yanmıştı boğazı, yanarken bağırmıştı, bağırırken tüm gecenin karasını atıyordu safrasından.. Sanki giyotinden düşmüştü başı, yastık yerine! ve hiçbir keskinlik aklına oturan o düşleri kesmeye yetmiyordu!

Girift olmuştu iki film, biri daha önce defalarca izlediği, gördüğü, bağırdığı, yaşadığı... Diğeri ise gözlerinin ilk defa değdiği!

Perdesini açınca, güneş orospu bir kızıllıkta ve şehvetle içeri giriyor; hiç istenmeyen bir diyalogla maalesefi merhaba ile bıçaklıyordu...

Kötü geçen bir gecenin vaftiziydi, iyi geçmeye aday bir sabah ve inançsız her gecenin sabahında sıvıyla terbiye edilmesiydi kan ter içinde uyanmak!

Sahi iyi neydi, ya kötü? Belki de meçhul olanıydı tüm bu gri alan..

Boynuna akan ter damlaları, ekşi bir ürperme verirken bünyesi kahverengi bir durgunluğa doğum yapıyor, gördükleri, ayağına bağlanmış betonla onu suyun dibine çekiyordu..

Nefessiz kalmanın sadece suda olmayacağının anlaşıldığı bir sabahtı! ve tüm sabahlar gibi, gün yatakta başlamıştı...

Defaatle soru işaretleri ile bölünen günün, gün batımından önceki vardiyası

Ya da yine unutulup sayfa aralarında idam edilecek bir gün ışıltısı

Bir hayalin çamura batıp, güneşte kurutulmuş ahir zamanı

Doğumun ve katlin hükümlü sanığının akan tüm sıvılara karışması

Dudakların arasına sıkışmış onca küfre, özne bulma telaşı

Yahut sadece uyananın bileceği bir rüyanın sözlükteki karşılığı.....

don kişot

2011-05-16T23:07:00.005+03:00

Ölümsüz gençligin sövalyesi

ellisinde uyup yüreginde çarpan aklina

bir Temmuz sabahi fethine çikti

güzelin dogrunun ve haklinin:

Önünde magrur aptal devleriyle dünya

altinda mahzun ve kahraman Rosinant'i.

Bilirim hele bir düsmeye gör hasretin halisine

hele bir de tam okka dört yüz dirhemse yürek

yolu yok Don Kisot'um benim yolu yok

yel degirmenleriyle dövüsülecek.
Haklisin elbette senin Dulsinya'ndir
dünyanin en güzel kadini
elbette sen haykiracaksin bunu
bezirganlarin suratina
ve alasagi edecekler seni

bir temiz pataklayacaklar seni.

Fakat sen yenilmez sövalyesi susuzlugumuzun sen bir alev gibi

yanmakta devam edeceksin

agir demir kabugunun içinde

ve Dulsinya bir kat daha güzellesecek.

NHR-1947

necis

2011-05-06T16:53:00.001+03:00

Ne dolu ne de boş tarafından bakabiliyordum...

Kırıldı!

AZ

2011-05-03T21:51:00.000+03:00

"İnsan doğar. On-on beş yıl sonra dünyanın nasıl bir tezgah olduğunu ve doğumla ölüm arasına nasıl hapsedildiğini fark eder. Bu aslında bir histir, bilgi değil. Ve ilk tepkisini verir. Avazı çıktığı kadar bağırarak. Bu çığlık, bir kalabalığın içinde cüzdanını çaldırdığını fark eden kişinin çaresiz haykırışına benzer. Önce aşağılayan ve umursamaz bakışlar atan kalabalık, sonra da aşırı gürültüye dayanamayıp, içlerinden birini, bağırıp çağıranla konuşmaya gönderir. O da bizde çaldırdık cüzdanı, ne var? Senin gibi kıçımızı yırtıyor muyuz der. Böylesi bilimsel bir müdahale için, genelde diplomalı olanlar tercih edilir. Kalabalığın kayıtsızlığı karşısında yavaş yavaş sesi kesilen yaygaracı, gerçeği kabullenir ve çevresindeki boşluğu insanlar ile doldurur. Buna, büyüme denir. Yetişkin olma. Tam olarak yetişkin uysallığı. Yapay bir haldir. Tasarlanmıştır. İşlevselliği üzerine hesaplar yapılıp öyle biçimlendirilmiştir. Yetişkin uysallığının temeli, toplumun varlığının sürdürülebilmesi için toplumdaki her bireyin bir boka yaraması gerektiği inancında yatar. Ve en önemlisi, yetişkin uysallığı, tamamen ölçüsüz bir dünyada milimetrik biçimde ölçülüdür. Yaş ağacın eğilip kendi köküne oral seks yapmasından ibarettir. Oysa on dört yaşındaki bir çocuğun, ergen öfkesi olarak nitelenerek küçük görülen aşırı davranışları, doğal olandır. Gözlerindeki doğum çapakları dökülmüş ve dünya üzerinde dönen bütün dolapların sırtına yüklenmiş olduğunu anlamıştır..." Sf-120

" Bu yüzden, belki de, az çoktan fazladır. Belki de az hayat ve ölüm kadardır! Belki de, seni az tanıyorum demek, seni kendimden çok biliyorum, demektir. Bilmesem de, öğrenmek için her şeyi yaparım demektir. Belki de az her şey demektir. Ve belki de benim sana söyleyebileceğim tek şeydir..." Sf-349

Kitabın da fragmanı mı olurmuş demiştim görünce.. Daha da meraklandıran o oldu zaten. Siyaha bulanık iki hikaye ve müthiş bir bağlanış... Gözüme çok fazla cümle takıldı(hele bir tanesi, demir leblebi gibi oturdu şurama) ama ben buraya bu iki bölümü taşıdım. Kitabı okudum AZ bitti ama çoğu kaldı!

Daima!

2011-05-02T21:40:00.007+03:00

May1s tüm şenliğiyle geçti! Tayfa Bandista'nın yeni albümü "Daima" bağıra bağıra kulaklarıma çalınıyor. Devamını şuradan indirip&dinleyebilirsiniz. Bu albümün favorisi "aşk şarkısı"

"Aşk inadına, aşk devrimdir

mağlup, galip ve nikbindir

her sabah, her gece

mücadeledir"

Tenha

2011-04-26T19:55:00.003+03:00

O kadar alıştım ki susmaya

Susamayı özledim, bardak göz ucumda dururken...

Başımı önümden kaldırmak baş kaldırmak gibi

Sayfa arasına hapsolmak üzereyken!

Yutkunmanın hangi sözlükte var ise tarifi

Ben göz kararı, söz zararı yapıyorum tarif dışına çıkarak

Kocaman iç çekişleri labirent cümleler ile paraflıyor

Göz ucuyla keşkeleri kurşunluyorum!

Aklımın zabiti devriyede

Sahici olanların hepsini topluyor

Merdiven altı kalanları, mendile küf tutanları

Yastık altı kolları, çaktırmadan bakışları

Tabiri olmayan rüyaları, bazen de bir günaydını

Belkileri, keşkeleri....

silgi

2011-04-08T22:58:00.009+03:00

Yağmurlu bir günde buğulu bir cama, yaz gününde kumsala yazmıştım beyaz bir sayfa niyetine... Siyah bir kalem ucu nasıl hükmederse bir kağıt parçasına işte öyle bir kararlılığı vurguladım değişen tüm iklimlere inat! Susuzluğun, yarımlığın, küfre gebe sonsuz gecenin onca zorluğuna inat, tırmanmaya çalıştığım ağacın kopan dallarında sürekli yırtılsa da gömleğim, yamayarak kapattım taze hevesleri... Saçma silik hoşbeşlerin unutması muhtemel ve zorunlu olan diyalogların fişini çekip alayına ötenazi sunuyorum! Sayfaların arasına gömülüp, ağır ağır merdivenleri arşınlamak için bileti çoktan kestirdim... El işi niyetine, osuruktan geçmesi gereken vakitler için karıştığım kalabalığı yerin yedi kat altına gömüp üzerine toprak atıyorum! Tüm boş vakitleri rodaja gönderip üzerine "kıymetli" ibaresi ekliyorum! Yüzü boyalı, ruhu parça parça, televizyon ekranına dönmüş onca canlının yüzünü taharet kağıdı ile kaplıyorum, çok lazım olursa alır oradan kurulanırım! Tabldot yemek seçer gibi parça parça insanı bölen, her bir uzvu diğerinden bağımsız oynayan med cezirleri güneşte kurutuyorum! Hani üç beş sayfası karalanmış defterler olur, atmaya atılmaz fakat geçmiş sayfalarda bir boka yaramaz, yırtılınca da defter küçülür. Tek çaresi o sayfadan sonraki ilk beyaz sayfadan itibaren öncekileri kapağa bantlamak! Ya da silgi tozu makarna gibi olana kadar hıncını çıkarmak...

Fakat hala uzak ve küçük bir şehirden doğup yatağıma vuran güneşe inanıyorum, beyaz bir güvercinin havalanmasıyla üşüyorum... Takvimin bu günlerini yırtıp gömlek cebime koyuyorum! Aralık bıraktığım kapıları tamamen kapatıp, sayfaların ve yeni limanların ışığına bakıyorum...

Özetle; artık, araftan arefeye geçtim! Yola farklı bir amaç için çıkmama rağmen dalgalar beni bu kıyıya sürükledi, çok sorgulamadım, en fazla "göt cebinde unutulmuş bir sigara paketi buruşukluğu oldu yüzümde" hepsi bu... Belki de kıdemli bir atkı olmak yerine, hareketli bir mendil olup devinimi seçtim! Evet, pazartesiden itibaren bir kamu bankasının genel müdürlüğünde göreve başlıyorum.. İş kararını sonunda verebildim, kalanları ise tespih taneleri gibi dizmeye uğraşacağım...

"kolunu kaptıranlara çare bulunmaz

yaşam bizden hızlı, beklesen olmaz

kararımı çoktan verdim

denize doğru"

tohum

2011-03-26T01:41:00.005+02:00

düşleri göğe sunma durağında ellerimi sonsuza açıyorum! Bir başka alemin fitiline yanıyorum is bırakma pahasına... Hemfikir düşlerin arafında ve büyük binalar arasında, kocaman bir geleceğe yelken açıyorum! Başlangıçların kanat çırpan ürpertisi ile ürkek bir merhabaya yol alıyorum... Aynalara güzelce bakıp efendi düşlerin peşinde ilerliyorum... Siyahın sakinliğine hürmetle gösterilen yere oturabilme arzusu ile yanıyorum.. Bir hışımla söndürüp kül tablasına tüm yaşananları yeni bir sigarayı müsadenizle ateşliyorum! Yeni bir dört duvar arasına sığınıp, tüm kapıları aynı yöne açarak usul adımlarla ilerliyorum..

Zehir

2011-03-16T23:48:00.008+02:00

Vedanın hüznü oramıza buramıza çökmeden zuladan biraz çekirdek çıkartırsın ya eğlencelik, işte o hesap bir gecenin spontane cümlelerine dikiz. İyice girift olsun ki sadece okuyabilen anlasın ya da anlayabilen okusun sustuğumuda bağırdımıda lekesiz görsün tüm gözlüklerin buğulu camları!

Küçük bir ısırık gibi içimdeki acı, aklına düştükçe can yakan cinsten... Belli belirsiz morluklar, dudakların istem dışı çatlaması ve acısını yumruklardan çıkarma çabası! Dökülen saçlarım kadar dökülemedi yaştoplarım! Sanki uzun zamandır faturasını yatırmamışım gibi ihbarnamesiz oldu bu kesinti, şişen göz altı torbalarını patlatacak en sivri cisim belirsiz fikirlerin keskinliği sadece... Ayraç niyetiyle sayfa aralarını sulardım yaştoplarıyla ve her açtığımda o sayfayı içine süzülen zehiri hatırlamak için sakallarımın arasından akmasına izin verirdim oysa... Yaştoplarını kolye yapıp hediye paketlerine sarıp sarmaladığımda çok oldu; fakat şimdi modası geçmiş ziynetler gibi hepsi eskici tezgahlarında! Alırken pahalı, satarken ucuz! İşçiliğin burada bile kıymeti yok...

Nemden küflenmiş bir duvara hangi rengin yakışacağını tartışan benden çok bir ben, gereksiz onca beden ve hiç olmaması gereken ile uzaktan ahkam kesiyoruz, yetmiyor herkes bildiği rengi savunuyor! İyi niyetli endişelere mehil vermeden herkes hazır kıta vuruyor elindeki fırçayı... Kiminin alı, kiminin moru, bazısının mavisi, ötekinin sarısı hoş geliyor göze... Onca renk cümbüşünün ne duvara var bir faydası ne de ağlaya ağlaya akan fırçaya... Özünde tüm renkler üst üste biniyor ve sonunda sonsuza erişiyor! Siyahın temsil ettiği zarif bir keskinlik önce duvarı sonra da tüm dünyayı kaplıyor! Küfler ise siyahın üzerinde açan yeşillikler olarak kalıyor, gerçek kararıyor ama değişmiyor!

Işığı görüp gelen onca düşünce kadeh kadehe çarpışırken beynin savaş açtığı cephelerde, belli belirsiz bir anason ve izmarit kokusu barut ve kan kokusunu bastırıyor.. Değil mi ya? Aracın silah olmadığı bir cephe bu.. Çarpışanın, tedavi edenin, yaralananın ve hatta ölenin de aynı olduğu, meşru tarihte yer etmeyecek bir savaş... Kimi zaman kadehin soğukluğunda, kimi zaman izmaritin sıcağında sürecek olan bin yıl savaşları... Piyade düşler, bahriye buzlar ve sürekli su taşıyan sakalar ve yaraları iyileştiren sıhhiyeler....

Sonrasında bölük pörçük uyku ve sayıklama seansları kaplıyor geceyi! Yatanın bir cesetten tek farkı nefes alması.. Perdeye vuran tabiri mümkün olmayan rüyaların, kapalı gişe oynadığı dandik bir sinema salonu ya da öfkenin ve kaygının beyaz perdeye yansıması ile yüksek sesli bir orta oyunu gibi! Yaşanılanlar aslında her şeyin gerçeği hayatın ise koca bir yalanı!

"kader seni güldürmüyorsa, espriyi anlamadın demektir."

ayrıntılar

2011-02-22T02:00:00.004+02:00

Okuyana not: İşbu yazı subjektif değerlendirmeler ve ayrıntılardan oluşur. Bittiğinde bu muydu diye ağzını bozmayasın diye yol yakınken vazgeç istersen.

Uzun zaman önce yağan kar yer yer nasıl direniyorsa hala erimemeye işte bende öyle direndim yola çıktığımdan bu yana... Sayfalarca yazdım, çizdim hatta bazısını buraya aktardım gözünüze ilişsin diye. Evet bir tercihin sonucuydu o yola çıkış, evimden hatta sıcaktan soğuğa gelmek! Elektrik kesintisi gibi aslında, onca rengi barındıran küçük bir odadan, sadece bir mumun aydınlattığı koca bir odaya taşınmak... Bir başlangıç olmalıydı, samimi, mütevazi, içten yanmalı, heyecanlı, bana yakın, bana özel...

Sadece bir baltaya sap olmak için değildi bu yola çıkış, zira banknotların götüne takılıp 600 km gelinmez taa anasının üreme organından buraya... Tamamen sıfırdan başlamak ve her yeni güne eskiden bir yüz silip yeni bir yüz koyabilme hissi püfür püfür estiriyordu beynimin perdelerini... Bu ürperti çoğunlukla olumlu sonuçlandı diyebilirim o hiç görmediğim yüzün dışında! Bir takvim gibi her eski günü yırtıp yenisine baktım günlerin koşturmasında.

Geldiğimden bu yana gri başkent gün ve gecelerine çok renkli anlarda sığdırmadım değil, çok şükür griyi hep beyaza çaldı aklımın güleç yarısı, sözümün kalanı, ömrümün sıratı, sustuğumda sözüm, sövdüğümde ayıbım, tükendiğimde devamım oldu..

Bir ev bulmuştum hatta sevimli gelmişti gözüme.. Orta yerde, küçük ve sessiz! Hatta bir evde ne yaşanabilirse hepsi yaşandı belkide... Tüm köşe diplerinde onca kahkaha, yaştopu, sabır, korku, kuşku, eğlence, mayhoşluk, kül, samimiyet ve diğerleri..

Girer girmez çıkarmıştım odamın perdesini, sadece tül samimiyeti ile vuruyordu dışarıda erken yatıp erken kalkan şehir ışıkları. Cam kenarında ise mütemadiyen soğusun diye koyduğum bir şişe... Dışarısının soğuk olmasıda var tabi neden olarak ama asıl sebebi tamamen üşengeçliğimden ve sonra doymak bilmeyen bir kül tablası ile ağız dalaşı sevgisinden.

Çoğuna hiç bir zaman inanmadığım, samimi bulmadığım bir sürü ipim kağıt, kuşağım kitap içerisinde geçti bu süreç göt eskittiğim kütüphanenin 99 numaralı sırasında ya da kutu odamın lak ortasında duran belimden zoru olan sandalyede... Dedim ya inanmadım çoğu zaman ne öğrencilerime ders anlatırken ne de kendim için oturup çalışırken fakat yapılması gerekiyordu, gözlerimin ırzına geçse de okunması, ezberlenmesi gerekiyordu... Yaşım sağ kanattan sıfıra inen orta saha oyuncusundan bile hızla ilerliyor, bir düzen kurulması için bu çilenin çekilmesi gerekiyordu. Adı sanı belli bir kurumda, esamesi okunan bir mevkide işe başlamak akabinde yeni bir hayat ile kilometreyi sıfırlamak...

Ve şimdi bunca şeyi neden yazdım? Bazen çok kısa bazen ise oldukça uzun olan bu günlerin sonuna geldim. Öğretmenliği bıraktığımdan beri işim gücüm yok. Doluca sınavlara, mülakatlara girildi, çıkıldı bitti! Üç vakte kadar nerede işe başlayacağım belli olacak. Yola çıkışımın başlangıç evresini bitirdim. Başkent ya geri çağıracak yanına ya da savuracak marmara kıyılarına... Aylar sonra dibine işeyerek büyüttüğüm ağacın altında beklemeye ve dinlenmeye gidiyorum güneye, bu kadar şeyi özetleyen bir şarkı ile..

+1 daha

2011-02-11T00:00:00.001+02:00

Öyle böyle derken, osuruktan işlerle uğraşırken bir yaş daha bitti... An itibariyle yeni bir yaş daha çizdim çeteleye... Şöyle bir baktım 11 Şubata nasıl girdim diye eski postlarıma buradaki 4 yıllık çetelede, cidden üfürme ile geçiyor zaman! Yazık...

Blogun ilk yılında yağmura hapsolmuş bir Attalos gününde evde kahve falına bakıyordum...Sonraki yıl ise ise ağzımı boza boza gece oniki dört nöbetine uyandırılıyordum askerde... Daha şurası dediğim geçen yıl ise dershanede ders anlatıyordum hadi bitsin artık eve gideyim dediğim saatlerde.. Bugün ise taşınma arefesinde evde kitap, kıyafet ve bir sürü hatıra koliledim, bantladım...

Akılda kiracı tüm düşünceleri ve noktalama işaretlerini yine günü birlik tahliye süreci... Kuru öksürüğe gebe bir sigara ateşleyip, manada parkeyi eskiten gözleri yere dikip, bir de alıntı ile bitireyim nevi şahsıma münhasır kutlamayı....

Tarih-i Kadim

"İşte, der, insanoğlunun geçmiş hayatı bu.

Ve başlar bize maval okumaya.

Ninniler uydurup uyutur bizi

dedelerimizin derin boşluklar içinde, uzun,

zifiri karanlık hayatından.

Gösterir bize evvel zamanı,

tek doğru, en güzel örnek, der.

Bakarsın gelecek günlerin farkı yok geçen geceden.

Senin tarih dediğin işte budur,

alnında altı bin yıllık buruşuklar

ve bir o kadar da kuşku.

Başı geçmişe bir düşe değer,

sürünür ayağı bomboş bir geleceğe,

bir deri bir kemik,

ayakta zorla durur..."

T.Fikret

boğum

2011-01-31T19:37:00.003+02:00

Ömür dediğin karar vermekle geçiyor

Verdiğin her karar

Bir öncekinin örtüsü

Ve bir sonrakinin referansı!

Ağzını bozmak ise hepsinin cabası...

Giderayak

2011-01-26T01:15:00.004+02:00

Tüm orospu kırmızılara inat peşindeyim hayat... Birikenleri koca bir düş yerine hapsettim kepengi açıyorum bunca gün üzerine.... Giderayak!!!!

döndün mü?

2010-12-14T20:12:00.000+02:00

Sabahlara kadar tekrar düşündüm neden fotoğrafları hiç sevmediğimi! Neden fotoğraf karelerine bu kadar uzak olduğumu. Çünkü o kareler çekildiğinde güzel, gülümsediğin o anlara sonra tekrar baktığında genelde hep canını yakar, acıtır, ağlatır! Sen bir karenin içinde sadece o anı değil aynı zamanda bir dönemi ya da geçmişi anlamlandıran onca şeyi hapsetmişsindir haberin olmadan.

Bir anlık heves ile tuşa basmanla sanki o zaman dilimi, buzdolabı poşetine konup saklanır! Yeri geldiğinde hemen çıkartıp bakmak imkansız çünkü önce üzerini kaplamış olan buzların çözülmesini beklemek gerekir! Buzlar çözülür o kesin, ne dayanabilir ki zamana? Yavaş yavaş erir o saklayıp, ölümsüzleştirdiğin an... Odaya yayılır, bir mikrop gibi içine işler, hemen ölüm kolay olanıdır ama o kareyi çekerken hesap edilmeyen şey, hiç bir zaman kolay olmayanı seçmektir. Usul usul girer bünyeye, genelde de o kareye müebbet olan gözlerinden içeri.. Sen sadece masum bir anı sarıp, saklayıp mahremine alırken hiç birisi aklına gelmez bunların!

O anı ölümsüzleştirmek neden istenir ki sorusu, tüm odalarda ve hep kaygan zeminde cevaplar yuvarlar üzerine. Hep gidecek ya da gitme ihtimali olan dudaklardan çıkan sarhoş bilinçsizliğine benzer, her bir fotoğraf karesi! Zaten sonra da yanında olacaksa o zaman o anı neden saklıyorsun ki, yan yana olduktan sonra onu veya en az onun kadar güzel olan bir başka anı yine yaşarsın ki.. Yoksa bir gün gitmesinden, ölmesinden korktuğun için mi bu çaba? Tüm bir hayat "o anların" toplamı değil midir? Koca bir binaysa hayat, fotoğraf kareleri o binayı oluşturan tuğlalar değil midir? İşte düşünmez o an; yan yana, yana yana, göz göze hatta el ele gülümseyenler...

Bir kağıttan yola çıkan tüm çözümlemeler hep bir noktaya, hain bir köşeciye götürür seni... Soğuk bir salonda ellerini ovuşturmaya başlamıştır bile sen bunları düşünürken! İhmale gelmez, onu kandırdığını sanarak yaşaman sana daha afili bir küfürden fazlasını getirmez! Pusuda bir yerlerde hep seni izliyordur, dişlerinin arasında kocaman bir intikam duygusu ile... Vakit ile ilgili bir sorunu da yoktur, her an çıkabilir karşına.. Onunla doğmuşsundur ama karışarak kalabalık dünyanın renkli ışıklarına bir an belki de bir ömür unutmussundur.

Bu durum aslında başı ve sonu belli olan bir kitap bir film, belki de bir başyapıt hayatında..Oyuncular ise hiç de öyle neonlu lambalarda isimleri yazılacak cinsten değildir. Birisi bildiğin, sürekli aynada gördüğün sen diğeri ise seni boş odada ya da herhangi bir bankta, kuyrukta, küvezde ve sonunda mezarda bekleyen yalnızlığın...İşte ete kemiğe bürünmüş seni odada bekleyen şeyin adı "yalnızlık". Tanımı ve tarifi kolay fakat inanması zor olan şey! Öyle demir bir leblebi gibi oturur boğazına, karşı koyduğun an ise hiç bir şey yapmaz! Bilir ki geri ona döneceksin, bilir ki bir ömrü çok sesli koro olarak geçirsen bile beyaz bir kefende seni yine o karşılayacak! İşte o yüzden sürekli uzaklardan bir yerlerden izliyordur seni ve uygun bir anında koşa koşa sana sarılmak isteyecek! Karışınca kalabalık sokaklara, evde yükselen seslere kandığında kapıyı hızla vurup gider yanından...Aileni, sevdiğini, arkadaşlarını koyduğunda onun yerine aldatılan herkes gibi o da çekip gider yanından. Fakat bu aldatışa ve yalnız olmadığına ne kadar inanırsan dönüşte daha da sert vurur şamarını!

Ne kadar çok inanırsan çok sesliliğe ve unutursan onu, yalnızlık sana döndüğünde daha bir canın yanar...Soluğun kesilir, şurana bir ağrı çöker, dudakların kurur mora çalar, ellerin inatla sigaraya dökülür, uykularının ortasını bir serseri bıçak deler, gözünü dikersin tavana, istem dışı dizlerin oynar, saçların her elini atışında bir tutam daha azalır, doymadan kalkarsın tüm sofralardan, eline yapışır dışı kirlenmiş bir kadeh, küfür ağzına yerleşir, rüyalarının ortasında gözlerin sulanır, çatlamış ellerindeki çizikler her yumruk sıkışında daha bir yakar canını, hangi duvara vurursan vur başını gerçeği değiştirmez, hiç bir kapı zili seni heyecanlandırmaz, posta kutusu sürekli boştur, yazıp okuduğun her satır iç çektirir, yaralı bir hayvan gibi sağa sola saldırır, bağırıp çağırırsın...

Yalnızlık ilk görüşte yaşanmak zorunda olan aşk gibidir! İlk defa gösterdiğinde yüzünü kaçırmadan ve itiraz etmeden bağlanılması zorunlu bir sevgilidir. Çünkü ne aldatılabilir ne de unutulabilir! Yapılacak en iyi şey her an onun yanında olduğunu bilerek yaşamaktır.

-----------------------------------------------------------------------------

" Yalnızın odasında ikinci bir yalnızlıktır ayna"

Ö. Asaf

her akşam...

2010-12-09T01:16:00.000+02:00

sıfırlamak

2010-12-08T00:01:00.004+02:00

Tek solukta denilecek türden, yalın-basit ama vurgulu bir hikaye... Annesi yüzünden kadınlardan korkan, çekinen, onları bir nazar objesi olarak gören muhasebeci Hüsamettin'in hikayesi...

“Hüsamettin Bey'in son otuz yılda okuduğu sadece vergi kanunlarıyla, bakanlık tebliğleriydi. Yazarları, çatık kaşlı, somurtkan, ciddi adamlardı. Oysa öykü ya da roman yazarları, kadın olsun, erkek olsun, ciddi insanlar değillerdi. Düş orospularıydı. Kötü yola düşmüşlerdi. Ama, el sürdürmez bakirelere benzerlerdi. Bazıları gerçekten bakireydi. Ama fahişe tavırları takınırlardı.

Tek tük olsa da, bunların bir de düzgün olanları vardı. Ne var ki, bunlar da keçiboynuzuna benzerdi. Ürettikleri bir damla balı tatmak için, bir çeki odun çiğnemek gerekirdi. Kafa sağlığına sahip öykü ya da roman yazarlarına, tarih içinde henüz rastlanmamıştı. Roman okumayı hafiflik saydığı için, Hüsamettin Bey bu tımarhane tarikatından uzak yaşadı.”

Kitaptan seçtiğim motto ise şu " ömrü bir tünel olmuştu. Öbür uçta, uzakta bir ışık görür, ona doğru yürürdü. O yürüdükçe ışık uzaklaşır, o yürümeyi sürdürürdü. Işık da uzaklaşmayı sürdürürdü. Hüsamettin bunu hayatının oyunu kabul etmişti. Tünel-ışık-Hüsamettin-süreç. Bunların hepsi tek bir bütündü. ÖMÜR."

kutlu olsun

2010-12-01T11:01:00.004+02:00

"2006 yılında rakıseverlerin buluşma noktası BüyükKeyif'te bir araya gelen rakı erbapları tarafından Aralık ayının ilk haftası Dünya Rakı Haftası olarak ilan edildi. O günden bugüne dünyanın dört bir yanında kâh evlerinde kâh dünyanın farklı yerlerindeki meyhanelerde kutlamalar yapan rakıseverler kadehlerini daha da gönülden yudumladılar.

Balığı bol, mevsimi soğuk, geceleri uzun ve harflerinden rakı yazılabilen yegâne ay olan Aralık ayının ilk haftasının, yani Dünya Rakı Haftası*nın açılışını hep beraber yapıyoruz. Hem de İstanbul'da meyhane denilince ilk akla gelen semtlerden olan Kumkapı'da!"

İnsan evladına sabah sabah böyle duyuru mu yapılır..Devamı için şuraya lütfen

yüklen!

2010-11-28T22:41:00.006+02:00

"...körsem,
senden gayrısına yoksam,
bozuksam,
can benim, düş benim,
ellere nesi?
hadi gel,
ay karanlik..."
A.Arif

çok sesli yüklen

o değilde...

2010-11-22T23:14:00.007+02:00

Tazelesin diye ağzının tadını, gece ilerledikçe ve sıvı miktarı arttıkça fıstıkları seçmece yaparsın ya önünde duran tabaktan... Bazen yanığı denk gelir, bazen üzeri tuzla kaplı olanı... keyfine abanan parçayı yakalarsan yapıştırırsın hemen önünde duran soğukluğu.. Bozulan tadı yenileme yollarında taban eskitirken tabaktan illa seçtim birşeyler...

Bayram tatili iyi geldi bünyeye.. Haymana sığırı gibi yedim, içtim yattım! Düşünceleri gündüzleri anneme verdim etlerin yanında buzluğa koydu, akşamları ise çıkarıp eşe dosta dağıttım paylaşmak için. Oldukça efervesan çözümler bulundu geceden sabaha... Suya attık hepsini, fıss sesi bitene kadar da otuz iki dişimizle kahkalar attık! Yüklen!!!

Neden enteresan olaylar enteresan adamları bulur tekrar düşündüm... Efendicene hamamdan çıkmış, bol tuzlu sodalı ayranımızı içmişken neden bir turist peştamalı bağlamadan yanımızda donunu vira eder? Söyleyin bana dedeler?

Yola düşme vakti gelince göt eskiten koltuklara sığınıp, başkent soğuğu bıçağın altına narkozsuz yattım... Cama başını yaslamak çoğu zaman siyaha teslim olmaktır gittiğin yollara inat! Sürekli düşünürsün ama bazen olanı bazen olmayanı...

İlk okulda yaptığım gibi kalemimin diğer ucunu da açtım bu sefer... Aklımın içine mıh gibi çakılan dört harfliyi siyahlı beyazlı yazmak için! Bunca sene bunca zaman şimdi ben ne yapsam?

Kısa bir süre hareket olmasa iyi olur, stabil bir fal açılsa bana yılbaşına kadar! Kaç fincan olursa olsun içmeye razıyım...

tebligat

2010-11-15T13:17:00.005+02:00

Aslında hiç istemiyordum yine yollara düşmeyi...Bayram arası yine akdeniz molası, bol nem, yükses ses, ayarsız sokaklar, kadeh şıngırtısı, geçmiş günler, karşılaşma heyecanı, aile saadeti, çalan telefonlar, hoşgeldinler... sanırım iyi oldu, sanırım hoşbuldum! 2 gün oldu geleli ama ancak bulabildim uygun bir zaman ve sodalı kelimeleri!

Bazen sineye çekersin tüm elde edemeyişleri, vazgeçişleri ve kaybedişleri... Fiyakalı cümlelerle süslersin "kısmet değilmişleri" , beyaza boyarsın hassiktirleri ve bu da mı gol değil diye ajite sayıklamalara uyanırsın.. Kapatırsın önünde yazılı çizili sayfaları, fotoğraf albümlerini...Hemen kırıp dümeni yeni bir limana çark edersin çaktırmadan usulca...

Daha düşünemezken, idrak edip anlamamışken, içimdeki salata suyunu andıran hislere ekmek bandırırken, yeni bir limana gidiyorum! Önceki yazılarda bahsettiğim mülakat süreci tamamlandı... İlk girdiğim ve istediğim kadrodan ne hikmetse elenmeme rağmen ikinci girdiğim olumlu sonuçlandı ve kazandım... Bir başka yeri daha kazanmazsam ve değişiklik olmazsa Katrankara İstanbula gidiyor!
Yeni yıla kadar Ankarada devam edeceğim bu sürece, daha farklı kamu kurumlarının sınavlarına başvurmuştum önceden, boş geçmesin sınavdır en nihayetinde..Bir ihtimal onlardan birisi olursa kalabilirim...

Durumu bu şekilde özetleyerek kaldığım yerden yatışa devam ediyorum...Attalos dönüşü görüşmek üzere, cümleten iyi bayramlar...

SIR

2010-11-04T00:35:00.004+02:00

Anlatma cehennemini

Korkutman boşa…

Övme cennetini

Gelecekse başa

Bunca akılsızlık

Bunca aymazlık haşa!!

Beni yarattın ya

Baltayı vurdun taşa….

Öz

2010-10-31T22:24:00.004+02:00

Hızla doğruldu yattığı yerden! Kalkıp bir sigara yaktı öksürükler içinde uyanılmamış bir sabaha… Gün daha kendini doğurmadan, yakamoz herhangi bir fahişe gibi yorgun argın geldiği yere geri dönmeden, güneş daha bir şehrin üzerine doğmadan karanlığa çalan odayı ilk aydınlatan, kıvılcımların sahibi küçücük bir kibritti…

Hep sonuna kadar gidilmeliydi, yine öyle yaptı yine öyle oldu…. Parmak uçlarına değinceye kadar o kibritin kibrit ise onun yanışını izledi… Sanki bir pansuman anıydı sabaha kadar umulmayan yerlerde açılan düşyaralarına sarılan bir bez parçası gibi ya da kan ter içinde sokakta top oynamış çocuğa uzatılan bir bardak su gibi.. Gün aydınlansın diye, geçsin artık diye, gel artık ve bitsin şu dünden doğma piç gece diye bir çağrıydı…

Korkular, nefretler tüm gece koca bir şehri ateşe vermiş söndürmek için bardaktan boşalırcasına yaştopu dökülmüş, yetmemiş arsızca üzerine işenmiş…Mezarsız bir gaibin sonu gibi hiç kimsenin umuruna takılmamış!

Kaldırımlara düşmüş siyah, yağmur sularına karışmış, onlarca sarhoşun sesine takılmış, üzerine defalarca izmarit atılmış... Hani nereden baksan ziyan, kocaman ağız dolusu bir küfür!!

gide

2010-10-24T17:52:00.004+03:00

Boğazım da kızdı ama çatal çatal olan sesimi duymamak için sessizce söyledi .. Uzak tuttum bir kaç gündür kültablasını elimin ulaşacağı yerlerden...Ve bilmediğim turuncu rüyalarda boncuk boncuk terledim, kalkıp boncukları kurutmaya vakit kalmadan hepsi iyileştirmiş beni!

Bir es vermek için bu sürece "gidilsin" demiştim önceki yazılarda.. Uzunca düşünüp karar verdim, boğazımda sevindi buna.. Sıkıldım türlü telefon konuşmalarından ve takvim sayfalarını bir umutla yırtmaktan..Sonuçları İstanbulda öğrenmeye karar verdim... Olacaksa bitmeden Ekime, olmayacaksa uzuvlardan uzuv beğensin...

Körün istediği bir deplasman Allah verdi 2 iç saha.... fikstüre de bakınca ayrıca sevindim, Dolmabahçede ayarlasan denk gelmez bir kupa bir de lig maçı 4 gün içinde... Diyecek çok bir şey yok her zamanki gibi yüklen!!!

güzel olsun, iyi döneyim, artık bitsin...Pazartesi, perşembe ve pazar... Duymak istediğim şeyleri duyayım....

Kat artık

2010-10-21T23:21:00.005+03:00

bir mülakatın anatomisi....

Gece onca telefondan sonra, pasifloranın kalanı diklenir...yastığa sarılıp keynes düşünülür.... Kralı gelse forza kumanda diyerek uykuya dalarken, rüyana nur yüzlü pesimist iktisatçılar gelir... sabah 6 itibariyle aşağıdan geçen simitçi adam smith'i hatırlatsada daha çok var kalkmaya.... Daha anne arayacak yat zıbar...

Derken ılık bir su eşliğinde köpüklü bir sakal kazıması ve bilgisayardan yükselen o bildik ses... Kravatın boyu çük hizasının üzerine ayarlanırken çalan kapı ve haddinden fazla guten morgen bir sabah...

Müdür sen çayı demle ben sigara ateşleyeyim komutu bir kolonya yanmışlığında....
Çiçek ekmeğin arasında şokella kıvamında evden çıkarken, topuk sesleri ile Maltepe pavyonlarından çıkan müptezeller gibi usul usul gidilir metroya! Demet demet evler içinden göz ucundan kesik atılır takım elbiseli bilimum canlılara.... Listeye bakınca çok sesli bi hassiktir yükselir lojmanların üzerinden...

Bir sigara daha ateşlenir ilk açık havada ve bekleyişe başlar siyah ile M.... Saat 9:30
Elimi attığım yer kuruyor, maaşallah dediğim 3 gün yaşıyor, bedbahtlığında kara bir liste ve binada son kalan olmanın verdiği hassiktir bir duygu! Onca kırmızı kravatlının arasında siyah beyaz bir hassiktir...

gele

2010-10-18T22:09:00.006+03:00

Hani böyle elinin ayarı olmayana sakilik yaptırırsında, bocalamasına doldurur rakıyı... Mundar eder nimeti, şurana oturur... Oysa ben hep kendim yaparım sakiliğimi, hep 3 parmak, pavyon dublesi...

O yüzden canımı çok sıkar aha şurama oturan, bir türlü boğazımdan gitmeyen o kendim yapmadığım bazen yapamadığım şey... Eğer bir şeyi sen yapmıyorsan, birisi yapacaksa senin yerine o zaman arka arkaya eklersin izmaritleri, sek sek oynarsın birikenlerle bitene kadar o şey...

Tüm tilkiler kafamın içinde düz koşu yaparken, adalesi sakatlanmış yaşı geçkin forvet gibi kulübede beklemek nasıl da tarife şayan!!! Hele birde dört duvar silindir gibi üzerine gelirken... Gözünü kapatınca sesler uçuşur beyninde haybeden, her bir ses bir canlıya, her bir canlı da bir yaşanmışlığa, bir beklentiye sahiptir! Korku boku selanik örersin geceyi, ne zaman elini atsan bir kaç tel daha gelir saçından...

Her çalan telefon bir parça götürür içinden, cigerci kedisi gibi yalanır durursun haybeden... Uyusam da geçse diye başını ne zaman yastığa koysan bıçak gibi deler geçer boğazını o şey... Kanamayan bir yaradan daha tehlikeli ne vardır ki? Aslında bir bitiş, bir başlangıcı, o hep bekleneni çağırırken tüm uykularım kadar uyumasam ne olur?.. Adisyonu çoktan kesilen bir hesabın, bahşişi tüm bunlar... Kağıdın altında boş yer varmış, onu doldurdum!

Bundan ertesi bayram mı onu bilemiyorum ama bu zamanların arefe olduğu kesin... Sanırım bugünlerde yalnız kalmak değil, kalabalık olmak daha iyi olurdu...
Hani olur ya tek bir konu vardır aklında, rehin edersin yanındakini, aslında bir tükürük kadar bile yer etmez ağızda ama döndürür döndürür onu konuşursun bazı zamanlarda... Onu konuştukça rahatlarsın, karşındaki sıkılır ya da yalandan yere evet der! Aslında hiç bir uzvunda değildir senin anlattığın, sadece dinler seni ! sen o ağzı bozuk konuyla delirmişken... Peki şimdi ne var ? En azından dört duvar, baktın çok sıkıldı açarsın camı...

Bilenler bilir, askerliği kabasakal olarak denizci birliğinde yapmıştım... Orada duyduğum ve o zaman çok anlam veremediğim bir sözü şimdi gülerek hatırlıyorum... Yakınan, küfreden birisine neden bırakmıyorsunuz diye sorduğumda, bana şunu demişti " götüne bir kere deniz suyu kaçtı mı, bir daha bırakamazsın denizi..." Biraz özledim sanırım... Şu süreci atlatıp iyot kokusunu çekmeye gideceğim çok yakında...
Tabi bunu dinleyerek...

Kara köpekler havlarken

2010-10-16T00:09:00.005+03:00

Sıkıntıdan buldum oldukça etkilendim! Şaşırdım Erkan Can oynuyor ve ben izlememişim, yine çok sıkı bir karakter oynamış...
İstanbulun gettosunda yaşanan biraz arabesk biraz lirik bir öykü..
Aslında özü bir replikte saklı "sokakta iyi ya da kötü yoktur, sokakta ekmek vardır" Sokağın özü...

Diyaloglar çok iyi yazılmış, müzik ise harika...

son söz olarak da
"hayat senin sandığın kadar kolay olsaydı, insanlar bu kadar gaddar olmak zorunda kalmazdı"

kala

2010-10-07T23:07:00.005+03:00

Çok şükür yaz bitti!! Sevemedim bir türlü onu, çok vıcık bir mevsim ayrıca samimi de değil! Üşümüşüm, uyandığımda anladım... Ne götümde uçuşan pireler ne de yalancı yaz sonu haber vermiş, mevsimin değiştiğini!
İkisinede kırılmadım, zaten kırılamam ben.

Dökülgen saçlar biriktirdim sayfa aralarında hani gül kurutursun ya o hesap.. Hepsi anın simgesi, fakat gül kurutacak halim yok ve bu duruma şampuan bile isyanda.. Hani nasıl desem kemoterapiden hallice...

Hastalık nasıl bir sinektir ve her seferinde nasıl da bulur en tatlı zamanı, gelip tırsıtıyor şaştım!
Neyse uyandığımda kalmıştım....

evet uyandım, üşümüşüm... Bilet kuyruğuna götün götün kaynak yaparsın ya işte o hesap çaktırmadan geliyor kış..İlk defa ıslandı bugün, sigaramın göbeği üzüldüm!

Uyandığımda farklı bir şey ile karşılaşmam da şaşırtmadı beni, zira bir yerlerimde hep kitaplar..Kaldı mülakat! Artık jübilesini yapsın dolma kalemim, yüklen!!! Şaka değil inadına eski, inadına dolma kalem...

Yumurtanın akı ile sarısı bir türlü ayrılmaz ve ben ayar olurum...Ve sonunda hep karıştırırım, yuvarla gitsin diye! İşte yumurtamsı günler bunlar... Hani bir taraftan değişik bir iç huzur, bir taraftan da " hassiktir" bir bekleyiş... Karıştırıyorum, matiz oluyorum!

Özlediklerim, beklediklerim, düşlerim ha doğurdu ha doğuracak ve topuklarımda binbir nasır oluştu izmarit söndürmekten... Ha bir göreydim nurtopu beyaz sabahı küvezde! Yoksa bir şikayetim yok izmarit, rüzgar ve ben doymayan bir hasreti gideriyoruz...

Tam da zamanı boş beleş gezmelerin, tekmil kainatın çalgısı birleşse tövbe veremez yerlere düşmüş yaprakları ezerken çıkan o sesin hazzını... Ya da nefeslenmek için oturduğun banka sırtını dayayınca ürpertici üşümeyi... Hele bir de keyfinin kahyasını şarap almaya yollamışsan tadından yenmez...

Hani bir sonraki otogarda ağız ishali bir teyze ya da amca oturur yanına da sırf diyalog olsun diye kafan ile ilişkiye girer!Beklersin ki susacak, sus da beynime bi don geçirip uyutayım dersin ya işte öyle bir bekleyiş bu... Sürekli manasızca sağa sola kesik atarsın, anladın değil mi?

Uzun zaman olmuş bir an önce başlamak için kitaba kitapçıdan eve hızlı hızlı gelmeyeli...Ya da bir şarkıyı mıh gibi beynine çakmak için defalarca dinlemeyeli....

Biraz daha devam...
Bir şeylere ramak kala!

çaya kaç şeker?

2010-10-02T04:31:00.000+03:00

git

2010-09-15T18:29:00.002+03:00

Çıkma karşıma tüm sararmış sayfalardan ve o hiç bilmediğim sesinle git!
Hangi toprağın altına girecekse yaşarken çürümüş bedenin, bilinmedik kokunu bırakmadan git!
Fotoğraflara nefretin sebebi; hem dünümde, hem günümde varsaymadığım benliğin; kağıtlara, korkulara, yalanlara, günahlara bürünmüş koskoca bir tarih! Söyle şimdi ne demeli?

"...Halbuki sarhoş olmasaydım vurmazdım
Adamakıllı ağlasaydım yahut
Mavi tulumbalar gibi
Bir ışık boydan boya yolu donattı
Ortada ben yoktum şaşırdım
Paltosu eskiydi sevindim
Merhaba dedim yüzüme baktı
Cebinde gazeteleri vardı.
Çektim herifi bir daha vurdum..."

Paraşüt

2010-08-25T00:46:00.002+03:00

Dibini sularsan umudun,büyür!Biraz daha sularsan serpilir!Devam edermisin sulamaya? O zaman ya kurur, ya da büyüyen dallarını keserler!

Çok küçükken araklanmıştı annenin boş ziynet keseleri, hani afili de durmuyor değildi, vardı kendine göre bir albenisi.Saklayayım lazım olur diye, boyunun yetmediği dolabın zulasından parmak uçlarına basa basa alınmıştı, büyürken içine umut koyarım o da benimle büyür fikri yerleşmiş bir kere ermeyesice aklına! Sahi yaldızları da vardır değil mi onun ucunda....Ellerin sim olur, cevap bile veremezsin ne oldu ellerine diye soranlara.. Saklarken sabun kokan çekmecene değmiştir bir kısmı.. kim bilirdi ki, ara sıra çıkarıp içine yaştopu biriktireceğini.. Derken yanına birde defter koyup, mürekkep ettiğin yaştoplarınla umutlarını yazacağını..Sahi kim? Kuytuda silerken akanları o çok sevdiğin gömleğin kollarına....

cam kenarı

2010-07-31T22:50:00.005+03:00

Gözünü yarım açarsın, ağlak bir bebek sesi boğazlar kulağındaki ileri üçlü kemikleri, en son sen ayarlayıp çeksende açılmıştır o dandik perde ve güneşin son demleri gözünün kepenklerinin altından fırlatmıştır son baskısını...Son moladan kalma nikotin ağzında hassiktir bir tat bırakmış ve boncuk terler boğazından anne kokan gömleğine bulaşmıştır...Afyonun patlayınca anlarsın ki dönüyorsun! Şaşılalacak bir durum yoktur ve dönünce gerçekleşecekler aynı yollarda gördüğün renkler ve coğrafi şekiller gibi gelir ... Bazen küçücük bir şehir kadar samimi, bazen bozkırın ortası gibi sarı, bazende aşılmayacak gibi duran bir tepe gibi yalnız ve zor... Fakat en yakındaki alkol olan ve çoğu zaman "soğuk" bir kolonya kadar uçucu hisler yüzüne vurdukça etkisi geçiverir... Gittiğin yerde ne sarı vardır, ne de yollarda gördüğün o tek katlı evler! Teknolojinin ırzına geçip en sevdiğin şarkıları "sırala ulan" komutu ile fırdöndürerek kalan sayılı dakikaları tüketip varırsın, hiç sarı olmayan şehrine! Yorgunluk pek de koymaz adama zira "beyazın" bıraktığın yerde seni beklemekte ise...
Gece kaldığı yerden devam ediyor ve her ne iş olursa olsun her yeni başlangıç ya da devam için bir pazartesi bekleniyor...Anahtar deliği hayat, o kadar küçük, o kadar kısa, o kadar bilindik, yerine göre o kadar bilinmedik! Bazen bilirsin içerde seni bekleyeni, bazen de karambole çevirirsin...Nefes nefese kalmak ise tuzu biberidir en yüksek katın... İçeri girip ilk uykudan sonra ateşlenen ilk sigara ile kağıt üzerinde olmasada yapılan hesaplar tutmalı, bir şekilde tutturulmalı zira bunca şey haybeden çekilmiş olmasın, o yol haybeden geri tepilmesin...
Her gidişin bir dönüşü, her yazının da bir sonu vardır... ilki çok tuttu diye değil mecburiyetten çekiyorum bu DEVAM filmini!

ara

2010-07-11T16:41:00.005+03:00

Maddelerin, ezberlerin kafamdaki izdüşümlerinden kısa bir süre de olsa uzaklaşıyorum kalem kağıdı kısa bir süre için zulalıyorum! Uzatmalar da bitip, hakem düdüğü çalınca ben de tribünlere dönüp bi eyvallah çekeyim dedim..
Kombine kartı sahibi gibi locasında, koltuğunda totomu çürüttüğüm muhtelif kütüphanelerde aldığım kütüpleri kumların içine gömeceğim hatta yetmezse tükettiğim sıvıların şişesine dürtüp akdenizin böğrüne atacağım... Tüm kış ahanda şu yaktığım sigaranın dumanını bekledim ama bitmedi daha, zira bu iklimde bekleme hiç bitmez, şimdi de kısa vadeli bir bekleme seansı ile ağustosu bekliyorum...

An itibariyle 10 günlüğüne yatış moduna geçiyorum, kısmetse nat. geo'ya bile gireceğim bu miskinlikle...

turizm "patlamış mı" gidip yerinde tespit edeyim...
"akdeniz akdeniz gelen düşman değil biziz"

enkaz

2010-06-24T20:11:00.002+03:00

Sövgüye o kadar yakın ve sona o kadar uzak...
Korkuların üzerine basıp, günlerin üzerine tırmanıp, tüm umutları kucaklayıp, uzaklardan hepsine bir göz atıp çıkabildiğim en yüksek tepeden ağzımı bozuyorum!

Siyahı çalar gece
Siyaha çalar öfke!

Ara sıcak

2010-06-06T21:44:00.006+03:00

Sanki iyi geldi bu yağmur...Paydos etmişti dibim, her bir damlaya hayranlık duydum! Ne dışarda olup bitenler ne de beklentiler, konuşturamazdı sanırım...Evet yine bir şeye gebe bu düğüm, ama yeni değil...Günlere, insanlara, susmalara ve konuşmalara kayıtsız kalmak, kendisine ve beklenene has bir işkence gibi! Kapalı kapılar üzerime, perdeler ise sımsıkı örtülmüş, tüm seslerin soluğu kesilmiş ve dışarıda onca insan beni bekler gibi...Korku boku selanik satırlara sinmiş, küfürler duvara çarpıyor, siyah duvardan akıyor... kocaman puntolarla; umuda, buğulanmış camlara beyaz olması beklenen bir gün çiziliyor! Sahibinin sesine benzer tüm yazışlar, biraz çarpık ve ürkek ama umudun oğlu... Ellerin kağıda istifrası gibi, çok karıştırınca üst üste ya da bir şeyin seni bozması gibi... Evet karıştı bir çok duygu, bir çok gece ve gün.. bozan şeyi aramak ise beyhude; Sıçtığımın mönüsünde özlemek, istemek, düşlemek, beklemek, başarmak, korkmak gibi ara sıcaklar sıralı ve hesap muhtemelen kabarık olacak.. Bedel ödenecek kuşkusuz ve her yeni gün yastığın ıslanması pahasına koşar adım yaşanacak....Yürek de ses ile birlikte çatallaşır!

silgi zamanı

2010-05-26T22:43:00.004+03:00

Nereden bulaşmış hayatıma bu sakız reklamı duygular..
herhangi bir duygunun ağır basmaması da iyi aslında...
bunca zaman hatır gönül ile geçirilen tahta önü sözleri
ve önlüğü asma vakti....
evet reklama atıfta bulunup, önce bunun sonra şunun tadı geliyor demek
halet-i ruhiyemi tasvire uydu...
sadece bu kadar zamanda duyduğum, gördüğüm, hissettiğim güzellikler ile
yoluma kaldığım yerden etmenin istibdatı...
teşekkürler güzel insanlar...

bir harmanım bu akşam

2010-05-17T23:58:00.003+03:00

"çektiğim acıların demindeyim bu akşam
"pişman" desem, değilim
bir harmanım bu akşam...
her gecenin sabahı
her kışın bir baharı
her şeyin bir zamanı
benim dermanım yok..."

ne olur sessiz, lütfen sessiz...

May1s

2010-04-30T22:57:00.005+03:00

Onca zaman geçmiş yine buralara uğramayalı! Tek ses çıkması gereken "günün" gecesinde düşünceleri hadım edilmiş bir toplumun çarkın içinde dönen bireyi olarak geldim...Çoğu zaman düşüncelerden öte gidemeyen, silik fotokopi günlerden sıyrılan, zarar ziyan senenin yada senelerin birikimleriyiz! Özünde maçası yiyenin gücü olmadığı, gücü olanın maçasının yemediği döngünün unutmaya yüz tuttuğu ya da sıradanlaştırdığı ve haybeden haykırışlara da "başçavuş eşeği" muamelesi çekilen hayli küresel bir dünya... Ütopik birikimlerin gün yüzüne çıktığı, her gün iş yerlerinde ağzımıza sıçarken mevki sahibi bir takım elbiseli kıdemi, mevkiyi, tazminatı vs... düşünüp eyvallah çeken bizler tek bir gün boyunca emeğin, emekçinin saflarında halaya kalkarız ayağımızda vazgeçemediğimiz amerikan spor ayakkabılar ile... takvim atıp sayfa kopunca da 365 gün daha bekleriz tekrar insan yada onur kavramlarını...zira vermez haber bültenleri başka gün yerin bilmem kaç metre altında çalışanları, pamuk toplamak için pamuk yarinden ayrılanları, kaynak makinasında gözünü, tornada kolunu kaybedenleri...
Aslında o değil de kaybolan ne biliyormusunuz???

Paylaşmak isteyen olursa soru işaretlerimi buyursun yazsın.....
(Timur Selçuk-Nereye payidar, 1977)